Böcek Günlükleri

www.bocekgunlukleri.com

Tue, 23 Jun 2009 16:55:03 GMT

www.bocekgunlukleri.com

Sonunda!

Lütfen linklerinizi değiştiriniz, efendim. Burası kalacak büyük ihtimalle; ama artık evim orası.

Harry Potter, Gel Artık!

Fri, 19 Jun 2009 14:05:01 GMT

Siz de 21 Temmuz 2007'den sonra hayatında bir boşluk hissetmeye başlayanlardan mısınız? Valla ben öyleyim. Harry Potter and the Deathly Hallows (Ölüm Yadigarları) çıkar çıkmaz D&R'a koşup aldığımı ve birlikte aldığım arkadaşım Nazlı'yla Starbucks'a gidip birbirimizin yüzüne bakmadan ucundan ucundan kitabı okuduğumuzu hatırlıyorum. Erkenden evimize koşup okumaya başlamıştık, 2 gün kitap bitene kadar beni evden çıkaramamışlardı.

Artık aradan 2 yıl geçti herhalde spoiler olmaz, Dobby öldüğünde hüngür hüngür ağlamıştım. Valla ne Lupin'de ne Fred'de o kadar ağladım. Nasıl bir Hermione'lik ve E.R.İ.T. (Evcini Refahını İlerletme Topluluğu) bulaşmışsa... Snape'de de kötü oldum doğal olarak, sen adamdan ölesiye nefret et, sonra altından çıksın umutsuz aşk...

Neyse, geleneksel olarak artık her yaz tatilimin başında tüm Harry Potter kitaplarımı baştan okuyorum (son 4 yıldır) ve yine başladım; ama bu sefer 6. kitaptan başladım 17 Temmuz'da gelecek yeni Harry Potter kitabının şerefine. Valla o Harry Potter Theme Song'la Hogwarts'ı görmeyi, Quidditch izlemeyi, Voldemort'un iğrenç yüzünü bile özledim. İnsanlar Harry Potter'ı nasıl sevmiyorlar, vallahi anlamıyorum. Bir gün klasik olacak o kitaplar. Ben kendiminkileri saklayıp çocuğuma okutacağım. Çok ciddiyim, benim yetiştirdiğim çocuk Harry Potter'ları 5'er 10'ar kez okuyup sular seller gibi bilecek, arada teste tabi tutacağım, Karanlık Sanatlara Karşı Savunma büyülerinden soracağım. Tamam tamam, abarttım.

Görmeyi en çok istediğim sahnelerin başında doğal olarak Dumbledore'la Harry'nin hortkuluk avına çıktığında gittikleri mağara ve Dumbledore'un cenazesi var elbette. Favori repliğim de, filme koyulmazsa ayıp olur, Ron'un İnferi'leri tanımayla ilgili Snape'e itiraz ettiği yer olacak:

... "Beş yaşında çocuk bile bu kadarını söylerdi," diye dudak büktü Snape. "İnferius, Karanlık bir büyücünün büyüsüyle yeniden canlandırılmış bir cesettir. Canlı değildir, sadece büyücünün isteğini yerine getirmek için kukla gibi kullanılır. Hepinizin artık bildiğini sanıyorum ki, bir hayalet ise, yeryüzünden ayrılmış bir ruhun bıraktığı izdir... ve tabii, Potter'ın çok bilgece söylediği gibi saydamdır."
"Eh, Harry'nin dediği onları ayırt etmek için en yararlısı!" dedi Ron. "Biriyle karanlık bir yolda karşı karşıya geldiğimizde katı mı değil mi diye göz atacağız, değil mi, 'Affedersiniz, siz yeryüzünden ayrılmış bir ruhun izi misiniz?' diye sormayacağız herhalde."

Siz de Harry Potter'ı özleyenlerden misiniz?

YADYOK'un Ettiği

Thu, 18 Jun 2009 16:46:17 GMT

Valla normalde sinirimi bloga yazan falan bir tip değilim; ama bu sefer çileden çıktım.
Bugün hazırlığı atlayıp atlamadığımızı belirleyen Proficiency sınavının sonuçlarının açıklanması gereken gün(dü). Eğer geçemezsek 18 Ağustos'ta tekrar sınava giriyoruz ama bir kere yaz tatilimiz berbat oluyor, bu yüzden hepimiz sınav sonuçları hakkında endişeliyiz. *Benim geçmem biraz daha garanti duruyor; ama görmeden asla emin olamazsın, değil mi?* Bu nedenle bu sabah bir heyecan kalkıyorum, okulun Yabancı Diller Yüksekokulu'nun (yani YADYOK'un) sitesini açıyorum:

13 Haziran 2009 İngilizce Yeterlilik Sınav sonuçları saat 16:30'dan sonra bu web sayfasında ve YADYOK kapısında ilan edilecektir.

Arkadaşlarım benden daha heyecanlı, Writing konusunda takıntılı okulumuz birazcık, 80 dakikada 2 essay (bildiğiniz kompozisyon ve kendini tanıtma gibi hoş bir konusu yok) yazıyoruz, eh hiç soluk almadan 2 tane essay kasıyor biraz, bu yüzden kendilerinden emin değiller pek. Onları sakinleştiriyorum, "Beklenir ya o saate kadar." diyerek açıklanma saatine yetişmek için koştur koştur kuaföre gidip 3 buçukta dönerek beklemeye başlıyorum. ÖSS sonuçları açıklanmadan önceki kadar heyecan yapan var, siz düşünün gerisini. Malum, orda da gelecek yılınız etkileniyor bunda da, okulda 2005 girişli olup bölüme başlayamamış remedial'ler (hazırlığı geçemeyip sadece Proficiency sınavına girme hakkı kazanan insanlar). Ben ÖSS ile Proficiency'i karşılaştırmaya karşıyım; ama sınav sonucu açıklanmasının heyecanı yok da değil.

Neyse, geri sayım yapa yapa msn'de saati 4 buçuk ediyoruz, bu sefer bir F5 furyası başlıyor(sayfa yenileme). 15. yenilememde msn'den arkadaşım: "20.30 olmuş." diyor. O yenilediğim sayfaya miyop gözlerimi yaklaştırıp daha yakından bakınca fark ediyorum ki yazı şöyle olmuş.

13 Haziran 2009 İngilizce Yeterlilik Sınav sonuçları saat 20:30'dan sonra bu web sayfasında ve YADYOK kapısında ilan edilecektir.

E bravo YADYOK. Bunu gördükten sonra msn'deki arkadaşlarımdan bazı iletiler:
"Yalancısın YADYOK."
"YADYOK ağzına s.çacam artık."
"Ne 20.30'u lan!!!"

En gıcık olduğum, şu sonuçları öğrenmek için evden çıkmayıp sonra saatler boyu dakika saymak ve günün bir türlü geçmediğini fark etmek değil, öğretmenlerdeki bu ikiyüzlülük ve düşünce eksikliği. Bir öğrenci bir şeyi zamanında getirmezse en azından iyi bir azar işitir, bizlere iş hayatımızda sürekli bir şeyler yetiştirmek durumunda olduğumuz ve alışmamız gerektiği söylenir; ama iş onlara gelince sitede yapılan basit bir değişiklik geçerli ve yeterlidir. Perşembe günü akşamı sonuç açıklamaktansa bunu cuma sabahı yapmanın daha akıllıca olduğunu görmezler, insanın gününü zehir ederler. Bu duruma ufak bir aksaklık neden olmuş olabilir; ama eminim öngörülemez bir şey değildi. Tek yapmaları gereken sonucun perşembe değil cuma günü açıklanacağını söylemek ve bunca öğrenciyi gıcık edip bu kadar hakaret yemekten kurtulmaktı.

Siz de eğitim hayatındaki bu ikiyüzlülüğe gıcık olmuyor musunuz? Öğretmenlerin insani durumlardan kaynaklanan şeylerde bize cehennem azabı çektirip sonra kendi durumlarında normal bir şeymiş gibi davranmaları sinir bozucu değil mi?

Stupid Cupid Diary

Wed, 17 Jun 2009 08:22:57 GMT

Oldukça ilginç bir şey olmuş, taa aylar önce yaptığım "Blog Eleştirisi Teklifi"me bir yanıt gelmiş. Çok sevindim, hemen oturup yazdım ilk eleştirimi. Eğer okur ve memnun kalırsanız, siz de buraya yorum yazarak benden eleştiri isteyebilirsiniz, memnuniyetle yazarım! Unutmayın, bu eleştirileri çok şey bilen bir blog yazarı gibi değil(ki öyle değilim zaten), bir blogta ne görmek istediğini bilen bir okuyucu olarak yazıyorum.

STUPID CUPID DIARY

Selamlar ...(adını hiçbir yerde belli etmemişsin)
SC diyelim sana o halde Stupid Cupid'in kısaltması olarak.

Hemen başlayalım eleştirimize o halde.

sayfa düzeni ve görüntü:

İlk izlenimim layout'unla ilgili oluyor. Sanırım bir günlük havası katılmak istenmiş; ama yazılar küçük bir alana sıkışıyor, özellikle benimki gibi 1280x800 gibi enden geniş bir çözünürlükte bu kadar şeklin şemalin içinde sanki yazılar biraz boğulmuş. İkinci gözüme çarpan şeyse her tarafın gri olması. Genç bir kızsın, herhalde blogunda eğlenceli şeyler paylaşacaksın, daha canlı renkler deneyebilirsin.

Blogspot kullanıyorsun zaten, etrafta modifiye edebileceğin günlük temalı bir dolu layout var. Yok, ben değişmem, kendi yaptığımla mutluyum diyorsan, sana küçük birkaç önerim var. Öncelikle 700 küsur pixel bir header için fazla büyük bir değer. İnsanlara ilk bakışta blogunda kalmak için bir sebep vermek istiyosan, onu ilk açtıklarında karşılarına kalmaları için bir sebep çıkarmalısın ki, fazlaca gri bir layout ve az miktarda yazı bence yeterli değil. O header'ı biraz küçülttükten sonra -ya da aynı resmi kullanarak farklı bir şey dene, çünkü herhangi başka bir layoutta yine soluk kalacak- sana tavsiyem, daha canlı renklerin olduğu bir renk paleti denemen. Onu nereden bulurum, bazen photoshop'u açıyorum ve kullanacak renk bulamıyorum, diyorsan, ki ben çoğu zaman diyorum: http://www.colourlovers.com/ burayı denemelisin. Burada bulduğun renk paletlerinden arka plana koyabileceğin çok şirin pattern'ler de yapabiliyorsun. Stupid Cupid Diary yazısının da header'ında o kadar büyük olmasına gerek yok, bazen küçük ve canlı renkler de yeterince iyi etki yapabiliyor *kendi header'ımdaki yazıyı canlandırmam için sadece etrafına 2px'lik stroke yapmam yeterli oldu mesela*.

Bu meseleyi hallettikten sonra, geriye sadece yazı yazdığın alanın darlığı kalıyor. Artık neredeyse herkes en azından 1024x768 çözünürlük kullanıyor, o yüzden o alanı genişletmekten çekinme. Yok, ben herkese hitap etmek ve orayı dar tutmak istiyorum diyorsan, kendini tanıttığın yazıyı bir profil sayfası olarak ekle ve sidebar'dan kurtul. Blogdan başka bir şey paylaşmayan bizler için menü de olmadığından sidebar çok da gerekli bir şey değil. Blog yazarken kullandığın yazı tipinin her zaman aynı olması da göz zevkini okşar, kendine sürekli kullandığın bir yazı tipi edin ^-^

Ya da ben toptan layout değiştireyim dersen, ufak bir araştırma sonucu bu pek şirin layoutu buldum, kendi özgün layoutunu yapmak istesen de belki ilham almak istersin.

içerik:

Yeni başlamışsın yazmaya; ancak tekrar dönüp yeni yazılarını okumak istetecek olduğu kadar "Bu ne kadar klişe bir şey!?" dedirten yazıların da var. Hemen birkaç örnek alalım:

"İlk Buluşmada Ne Yapmalı?" yazında bilindik şeylere yer vermişsin; yine de blogunun konseptine uygun, şirin bir yazı olmuş. Arkadaşlarının ya da senin başından geçen olaylarla çok daha şirin bir hale getirebilinirmiş, kendini tanıtırken özelliklerini verdiğin kızın blogunu okuduğumuzu bize daha çok hissettirebilirmiş.
"Chuck" ve "Coca Cola" yazıların çok yersiz ve gereksiz oysa ki. Chuck hakkında neden Zachary Levi'yi beğendiğini anlatan bir yazı, dizi oyuncularının her yerde bulunabilecek fotoğraflarından daha eğlenceli olurmuş, ayrıca photoshop yeteneklerin varsa blend yapıp koyarak yazını eğlenceli bir hale getirebilirdin. "Coca Cola" yazısını kurtarmanın yolu yok, dergilerin her ay boş sayfa kalınca koydukları saçma yazılar gibi sırıtmış orada.
"Unutulmaz Film Replikleri" güzel! Senin yorumun ve ilginç şeyler, hatta Good Will Hunting'deki repliği kaydettim bile. belki fikrini çalıp bir sonraki blogumda ben de böyle bir şey yaparım.
"Senden Bıktık Artık SBS" oldukça güzel, "Erkekler Ne İster" mutlaka genişletilmesinin istediğim bir yazı olmuş. Çünkü senin fikirlerin, özgün, sanki senin konuşmanı dinliyormuşum gibi. Blog aleminin böyle yazılara ihtiyacı var.

genel görüş ve son söz

SC, herkesin hit getiren ve klişe yazılarının bulunduğu Türk blog yazarları arasında, seninki ümit vaadeden bir blog. Hazır yaz gelmiş, biraz hayatından bahset, yazılarında biraz kendine ve ayrıntıya yer ver. Layoutun düzeldiğinde ve seni daha çok yansıtacak bir hale geldiğinde de oldukça başarılı olmaktan seni kimse alıkoyamaz bence.

Bol Şans!

Star Wars

Tue, 16 Jun 2009 09:07:23 GMT

Yaz teması! Aslında yeşilli sarılı parlak bir şey istemiştim; ama ne yapsam gözüme çok battı nedense. Başlamadan önce zaten 5 saattir bilgisayar başında olmamın da bunda büyükçe bir etkisi olabilir tabii. Bu arada böcüğüm hakkında ne düşünüyorsunuz? *Şu tepedeki koca gözlü şey* Tesadüfen buldum internette ve "Beni header'ına al!" diye bağırıyordu sanki ^-^ Sizce bundan sonra her header'îmda yer alarak blogun bir parçası olmalı mı? Yoksa bir yerden sonra bayar mı?

Uzun zamandır buralarda olmadığımdan izlediğim onca film ve okuduğum onca kştap hakkında da fikir belirtemedim. Yavaş yavaş dönelim bakalım:

Birkaç ay önce, bir konuşma esnasında, şimdiye kadar hiçbir Star Wars filmi izlemediğim ve arkadaşlarımın fikrine göre "büyük bir başyapıt ve kült bir filmi" izlemekten mahrum kaldığım ortaya çıktı. Hemen kollar sıvandı, 6 serilik film ikişer ikişer seyredilmeye başlandı. Çekim sırasına göre tabii: Episode 4, 5, 6; ardından 1, 2, 3.

İlk film nasıl bir komedidir Allah'ım! Gülmeden geçtiğimiz 1 dakika bile yoktu resmen, filmin başlangıcı da dahil: Gemiye saldırı yapılacak, sanki koskoca gemide girilecek başka yer yokmuş gibi bütün askerler tek kapının karşısına dikilmiş, kendi çaplarında savunma yapıyorlar. Bildiğin dökme plastikten Yoda, Chewawa'nın konuşması(!) -ki bir yerden sonra hepimiz dili çözüp senkronize olarak inildemeye başladık-, Obi-wan Kenobi'nin Darth Vader'la yaptığı dövüşte yarım saatte dönmesi ve bu esnada Darth Vader'ın ööööylece beklemesi... Hatta filmin adının "Jedi'nin Dönüşü" olması da ironik o bağlamda.
Episode 6 de resmen çocuk filmi, ormandaki koalaların savaşa katılıp kazandıklarında yaptıkları o "şipşirin" hareketler...

Eh Episode 1 yakın tarihte çekilmiş olduğunu hemen belli ediyor, Natalie Portman da çok şirin! Sonra 2 geliyor, olaylar derinleşiyor Anakin karanlık tarafa meylederken benim üzüldüğüm tek nokta Yoda'nın kendi boyunda çocuklara ders vermesi. ^-^ Episode 3'te ağlamış insanlar, valla Sith Lordu'nun tipinin kayması, Yoda'nın o boyuyla yaptığı hareketler, Padme'nin üzüldüğünde kaşlarının aldığı Emrahötesi şekil...

Sonuç tibariyle Star Wars hakkında ne düşünüyorum? Zamanına göre gayet iyi filmler ilk üçü, ardından gelen filmler gayet iyi teknoloji kullanarak yapılmış, kendi dalında gayet önemli falan ama... Şimdi "O senin baban!" muhabbetinin biraz eski olduğunu düşünüyorum, tabii önce Star Wars'ı izlemediğim için... Işın kılıcı iyidir ama =)

Yoda rulz!
Obi-wan kenobi turnz!
Anakin killz!

Orda Kimse Var Mı?

Sun, 14 Jun 2009 09:52:10 GMT

Ne kalleşim, ne kalleş!

Sen git aylar boyu blogu başıboş bırak *demin açıp layouta baktım, o kadar unutmuşum ortamı* sonra dön "Orda kimse var mı?" diye sor. (Şaka maka buralara bir yaz layoutu lazım.)

Şimdi "İşim gücüm çoktu, ay yeni yer alışamadım." muhabbeti çekmeyeceğim sizlere, çünkü hazırlık sınıfında nasıl boş bir yıl geçirdim, anlatamam. Bu demek değil ki Boğaziçi'nde hazırlıkta yatılıyor, öyle desem bana sağlam bir dayak atmak isteyecek insanlar tanıyorum, hiçbiri arkadaşım değil =) Ama Ocak sınavında okulumun irregular tayfasına katılmak istemeyişimden bilerek kaldım, sonra yattım, inkar edemem. Gelip şuraya birkaç satır yazı yazamayacak kadar aylaklık ettim.

He kısadan hisse bir geçelim şu irregular'lık olayını, kafada soru işareti kalmasın: Hazırlığı yarım dönem okuyup 4 saatlik hoş bir sınav olan "Proficiency"den C alarak geçtiğinizde bölümünüze yıl ortasında geçebiliyorsunuz. Geçince ilk dönem derslerinden başlıyorsunuz tabi, ama derslerin hepsi açılmıyor. E bu sefer kalanları alabilmek için yaz okuluna kayıyorsunuz, ders düzeniniz iyice düzensiz bir şeye dönüşüyor. Irregular olarak rahat okunan bölümler varmış, geçip de mutlu olan insanlar varmış, ben yaz sıcağında okula gitmeyi çekemeyecektim, yatmak daha bir şirin geldi. Ocakta geçmedim, dün girdim sınava ve YADYOK hayatım bitti... Perşembe de sonuçlar açıklanacak; ama doğrusu kalacağımı sanmıyorum, o halde yaz tatilim başlamıştır!

Yazın ehliyet alacağım, inşallah Rusça öğreneceğim, olmazsa İtalyanca'ya kayacağım, azıcık ucundan tatil yapacağım. Siz de lütfen ve lütfen bana yorum yazın ve buranın ölü bir yer olmadığını gösterin, çünkü buraya ziyaretçi sayması için bir sayaç ekleyemiyorum ve sinir oluyorum. Tek kriterim yorumlar. Olmadı Wordpress'e geçeceğim. O konuda da sağlam kafa yoruyorum he. Kıyacağım paraya, öyle host'lu most'lu bişey alacağım ki sonra "Para döktüm buraya ben, yazayım bari." diyebileyim.

Kimim Ben!?

Mon, 29 Dec 2008 20:52:43 GMT

Vallahi, defalarca kendimi tarif etmem istendi, özellikle şu "Evet, hem sizi tanımak, hem de İngilizce seviyenizi öğrenmek için sizden kendinizi anlatan bir şeyler yazmanızı istiyorum çocuklar..." hesabında. Neyse kısa keseyim.

Adım Dicle, 18 yaşındayım, Üsküdar Fen Lisesi'nden mezun olup Boğaziçi Endüstri Mühendisliği'ne kapak atmış biriyim. Yaşımdan da anlayacağınız üzre, şu sene ilk yılım, hazırlığım.

Çok konuşurum, genelde de dinlenirim. Dinlenmezsem cıngar çıkartırım. İroniden hoşlanırım, çünkü birçok saf yaptığım ironiyi anlamaz ve bu durum çok hoşuma gider. Zeki olmayan insan ne kadar popüler, karizmatik ya da muhteşem görünüşlü olsun, benim için sıfırdır. Zekanın dersle alakası da yoktur bence, çok süper puanlar yapıp bön olan ya da yahu bu zekayla derslerinin hiç mi orantısı olmaz bu insanın diye beni düşündüren birçok kişi olmuştur.

Yandaki fotoğraf sayesinde görünüşüm hakkında fikir edinmiş olmalısınız, burayı geçtim.

Bitip tükenmez hayallerim ve gerçekleştirmek için bol bol zamanım var, bu hayallerimin en önemlisi tekstil piyasasında bir marka olabilmek. Şimdiden gelecekteki mesleğimi ciddiye alıyorum, modayla birebir ilgilenmesem de, işin benim için önemli olan kısmıyla, insanların modaya bakış açısıyla oldukça alakadarım. Öff, amma ciddileşti bu konuşma. Seviyorum işte tekstil işini.

Siyaset severim, bol bol atar tutarım, çok da eğlenirim. Türk insanının her konuda atıp tutması yaygındır zaten, ben biraz destekli sallıyorum en azından. Şaka bir yana, oy verecek yaşa geldik, apolitiklik de bir yere kadar. Bir eleştiri yazıma karşılık olarak "Ay siyaset hakkında da 'atıp tutuyormuş' sevsinler!" gibisinden bir cevap gelmişti. Çok güldüm. Bu gençlik sonra gidip oy veriyor, yazık. Dünyada ünlülerden ya da "fandom"lardan fazlası var.

Var da, benim de fandomlarım yok değil! İşte favorilerim: Harry Potter, Twilight, Gossip Girl (dizi asla değil, kitap), Pushing Daisies, CSI:NY.
Şimdi favori çiftlerimi saymazsam ayıp olur: Harry/Hermione (Harry Potter), Edward/Bella (Twilight), Nate/Serena (Gossip Girl), Ned/Chuck(Pushing Daisies'te başka ne olabilir ki!), Danny/Lindsay (CSI:NY), Jack/Rose (Titanic).

Favori erkekler listem vardır, her şeyde yerli malıdır ama bunda değildir, listemin tek ve de yek erkek üyesi Kıvanç Tatlıtuğ adlı varlıktır. Gaspard Ulliel mükemmel bir insandır.

Favori filmlerim: Titanic, Dirty Dancing(1&2), Babel, Fight Club, V for Vendetta, Ironman...
Favori kitaplarım: Harry Potter serisi (özellikle Zümürüdüanka Yoldaşlığı), Twilight serisi (özellikle New Moon), Gossip Girl serisi (hepsi!), Beyoğlu Rapsodisi, Roger Ackroyd Cinayeti, Da Vinci Şifresi, Boleyn Kızı, Gurur ve Önyargı...
Müzik: Linkin Park, Avril Lavigne'in eski hali, Britney Spears, Christina Aguilera, Justin Timberlake, MFÖ, Teoman, Sertab Erener, Evanescence... sanatçıda ayrım yok.
Favori şarkılara gelince; My Heart Will Go On, My Immortal, Losing Grip, Lucky, Everytime, Candyman, Papatya, Vur Sen Beni, Doktor, Papercut, Leave Out All the Rest, What I've Done, I Kissed A Girl.

Son zamanlarda aldığım dans dersleri sağ olsun, latin müziğini, özellikle bachata müziklerini de çok seviyorum!

Photoshop'umla saçmalamayı da severim, yarışmacı arkadaşlara başarılar dilerim.

Otobüste...

Mon, 29 Dec 2008 16:57:00 GMT

Servis konforuyla geçen, gidiş 40 dakika falan sürünce "Amma uzadı, çekemiyorum yolu!" diye ağlandığım lise yıllarım artık bitti malumunuz. Artık otobüslere talimim. Hayatında ilk pasosunu 2009 Ocak'ında alacak bu *otobüs* mağduresinin notlarına bir göz atın:

Aylık akbil diye bişey varmış, yeni öğrendim. Öğrencisi aylık 55 milyon, 200 kere bas istediğin kadar. ADSL limiti gibi ya... Tuhaf. Mart gelince eski akbilin süresi bitermiş, o zaman elektronik dolum aletleri kapatılırmış, eskisini otobüs şoförü, akbil dolduran adam falan gördüğü yerde çat diye kırarmış. Böyle şiddet yanlısı bir tutum. Anlatılırken hayretten hayrete düştüm.
O akbil boş olunca makinenin çıkardığı ses var ya... Yüksek ve insanı rezil eden. Ben onu akbil bastığında (doluyken) çıkan seslerden biri sanırdım. Basar otururdum yerime. Otobüs şoförü pis pis bakardı. Anlamazdım.
Otobüse binen insan profili de bir tuhaf. Yaşlılar mesela. Binip insanın böyle gözünün içine içine bakıyorlar. Yahu, ben okula gidiyorum, sen gezmeye be kardeşim! Hele o kırmızı ruj sürüp sonra halden düşmüş gibi insanın başında bekleyen teyzeler yok mu... İllallah ettim. Yaşlı amcalar öyle değil ama... Bir şirin, bir masumlar. Yer verince geri oturtmak için akla karayı seçiyorlar. Teyzemler teşekkür bile etmiyor.
Kadınlar, hele otobüse binen orta yaşlı kadınlar, ayrıca incelenmesi gereken, değişik psikolojik vakalar. 4 kişilik karşılıklı oturma yerleri var mesela, bir tarafta 3 bayan oturuyoruz, bunlardan ters tarafta oturan ve yanı boş olan şişman. Karşımızda yine 4'lü yer var, orada tek başına bir bey oturuyor. Halim selim bir amca. Kadın yan yana oturunca ırzına mı geçilmesinden korkuyor ne, gelip bizim yanımıza oturuyor. Rahatsız mahatsız. Kadın olsun da...
Erkeğin yanına oturunca da S şeklinde oturuyorlar. Popo koltukta, gövde erkekten mümkün mertebe uzak, kafa popoyla aynı hizada.
"Doktor bey, belimin nesi var?" "Otobüste erkek yanında çok oturmuşsun evladım."
Bir de özellikle yaşlılarda görülen, halef seçme meselesi var. Otobüsten inmeden, yaşlı hanımlar özellikle (kıl olmamın bir başka sebebidir) birisine işaret edip "Ben kalkıyorum, evladım, gel sen otur." derler. O evlat da hiç olamadım. Onun ezikliği de var...
19F, 128, 17. Bu 3 otobüsten uzak durun. Canınız cama yapışmak ya da otobüsten inmeden meydan muharebesi çıkarmak istemiyorsa tabi.
Otobüslerden bahsederken, minibüslere de değineyim. Bir yere geç kalıyorsanız, sakın ama sakın siz daha sokağın ortasındayken sokak başında sizi bekleyen minibüse sizi beklediği için minnettar olup da binmeyin. Sizi bekleyen, yol boyunca herkesi bekler.
Otobüste sesi sonuna kadar açıp hem otobüse hem kendine zıngır zıngır, abidik kubidik metal müzikler dinleten o tipler yok mu... Bir de dinledikleri sanki 9. Senfoni gibi suratlarında huzurluyla ifadesiz karışımı garip bir ifade... Ne garip bir ruh halidir, çözemedim.
Muavinlerin memleket meselesi çözecekmiş gibi, takım elbiseli, mağrur bir duruşları var ya... Adamlar FBI ajanı mübarek.
"Sağlı sollu ilerleyelim beyler! Siz, hanımefendi, görüyorum sizi, 3 duraktır ilerlemiyorsunuz. Arka boş beyler, ilerleyelim!"

NOT: Bugün kar yağdı! Şimdi durdu ama yağdı! Nasıl güzeldi ya... Cıngıl bells cıngıl bells cıngıl cıngıl bells diye kendi kendime mırıldanarak, suratımda tam bir zırdeli gülümsemesiyle yürüdüm. Tatil devam ediyor. Yine yazacağım!!!

There and Back!

Fri, 26 Dec 2008 12:59:53 GMT

There and Back! Başlık "Ne alaka?" düşüncesine sebebiyet verebilir, bir çaça başlangıç figürünün adıdır kendisi. İleri-geri gitmek oluyor. Ve tebrikler, anladınız, bugün size dans derslerimden bahsedeceğim. (Savulun sefil fareler! Hadi ama, cidden eğlenceli oluyorlar.)

Latin başlangıç dersleri alıyorum; ama garip bir şekilde en ünlü ve popüler latin dansı olan salsa için ayrı bir program açılmış. Biz de benim sevme sıramla cha cha cha, bachata, jive, merengue ve listeye almasam mı diyecek kadar kıl kaptığım rumba görüyoruz.

Derslere gelince... Erkek bulmak zor azizim! Ya karı gibi kıvırıyorlar (tamam, güzel bir tabir değil, ama kıvırmayın o kadar be kardeşim!) ya da kendilerini halay modundan çıkarmada bayağı zorluk çekiyorlar. Her ne olursa olsun, onlar Türk erkeği içinde bir azınlık, türünün korunması gereken bir azınlık! Önlerinde saygıyla eğilip dansı yönetmelerini bekliyoruz. Olmuyor.

Herkesin bildiği bir şey, böyle çiftli dansları erkek yönetir. Kız dönecekse kol kaldırılır, ileri gidilmesi gerekiliyorsa kız biraz çekilir, birlikte dönülecekse biraz daha sert bir kavrayışla figür başlatılır. Ama biraz da bizi ürkütmekten korktuklarından mıdır ne, ya bu işaret hareketleri resmen kuyumcu terazisiyle farkı ölçmeyi gerektirecek kadar hafif yapılıyor, ya da beynimize basmayacağına mı inanmışlar ne, öyle bir şiddetli geliyor ki hangi uzuvlarım sağlam kaldı diye kontrol ediyorsunuz dansın ardından. Bazısı abartıp iki figür arası dansöz misali kıvırıyor, bazısı kız önümde oynasın kardeşim, ben ileri geri giderim havasında...

Burada durup derslerden bir iki anektoda yer vermezsem ayıp olur. Bir çaça dönüşü çalışıyoruz, bildiğiniz dönüş işte, erkek kolunu kaldırır, kız döner. İşin püf noktası kolu zamanında, hareketten hemen önce değil, ve yeteri kadar kaldırmak. Uzun boylu erkeklerde dansa alerji mi vardır nedir, sınıfın az sayıda erkeklerinin çoğunluğunun da boyu benden kısa zaten, bu çoğunluktan biriyle dans ediyorum. Ben kendimden bıkmış halde, ne zaman döndürecek düşüncesiyle temel adım yaparken kavalyemiz sinirlenmiş: "Dönsene!" diye boğurdu. (böğürmekle boğulmak arası bir ses tonu) Suratmda Panda dondurmasının pandasının şaşkın bakışıyla "Kolumu kaldırmadın ki?!" dedim. Demez olaydım, bir de omuz hizamdan burun hizama gelmiş kolum gösterilerek azarlandım: "Kaldırdım ya!" Kafacağızımı büküp oranın altından geçecekmişim. Latin dansının erkek yönetimine girmesinden midir ne, bende bir "Ben bilmem, erkegim bilir." havası oluşuyor o derslerde. İlginç. Tuhaf. Kafamı büktüm ve geçtim.

Bir jive çalışmasında (şu Huysuz Virjin'in sunduğu dans yarışmasını izlediyseniz bu dansı biliyorsunuz, sadece eller tutulmuş halde biraz zıplanarak yapılan dans) ileri ve geri gidiş çalışıyoruz. İleri gidiş kız için kolay, erkek kolunuzu çekiyor ve gidiyorsunuz, peki ya geri gitmeniz gerekirse? Kendimden uzun, ve hatta bayağı cüsseli bir partner bulduğum nadir zamanlardan birinde (ki jive da bunun için en gereksiz dans, çünkü klasik dans tutuşunda değiliz) geri gidiş yapmamız gerekti. Üzerime öyle cüsseli biri gelince, bilinçaltımın Huysuz Virjin'le jive'ı yakıştırmasından mıdır, kendimi koruma refleksi midir nedir, geri geri Huysuz'un çastra çastra çasss ünlemiyle tanınan, tek ayağı üstünde zıplayarak gidilen figürüne giriştim. Sınıf kopmada, ben kızarmalarda... Hımm, ben bunu anlamamışım diye kıvırsan neyine yarar?

Bu kadarı yeter sanırım, daha çok var da, kendimi de sınıfımı da daha çok rezil edesim yok açıkçası. ^-^

Latin geceleri oluyor Taksim'de Boğaziçi'nin, ama dışarıdan geliş de açık. Ben ayda bir kere ancak gidebilsem de, ilgisi olanları -özellikle partner sorunlarından dolayı erkekleri- bekleriz. Bu dans geceleri de bir ayrı güzel. Sadece temel adımını bildiğim salsayı bana çok iyi bilen bir öyle bir yaptırdı ki, dönüyorum, gidip geliyorum ve, amaneyn, bir şeyler becerebiliyorum! Burdan da kızlarla hep yaptığımız muhabbete geliyor olay: "Erkek bilecek kardeşim!"

Bu konuda başımızdan geçen rezilliği de anlatmadan geçmeyeceğim. 20:15 Kadıköy vapurunu kaçırmış halde, danstan bir kız arkadaşımla 20:45 vapurunu bekliyoruz, beklerken haftalık dedikodumuzdan da geri kalmıyoruz. Konuşmamızı aynen aktarıyorum:

- Erkek bilecek abi ya... Bilince öyle güzel oluyor ki...
- Harbiden ya... Deneyimli olacak.
- Öyle olunca zevk alıyorsun işten zaten.
- Yoksa olmuyor, evet...

Şimdi aklınızdan dans konseptini çıkarıp bu konuşmayı okuyun...
...
Evet, yan tarafımızda oturan bey de aynı şeyi düşündü. Bize öyle bir baktı ki -bir de konuşmayı bağıra çağıra yapıyoruz- konuşmamız birden dans terimleriyle süslenme gereği duydu, aksi halde "vapur beklerken sapık saçma konuşan kız takımı" olarak yaftalanacaktık...

Şimdi 5 Ocak'a kadar sürecek YADYOK Kış Tatili'min başındayım... Yani daha yazarım... Beni bekleyin anacığım!

Koskoca Bir Ay

Fri, 14 Nov 2008 09:11:27 GMT

Bir blogum olduğunu tamamen unutmuştum, desem yeridir. Yahu ne zor işmiş yeni bir ortama girmek!? Eski arkadaşlarının yanında verebildiğin garip tepkiler vermemek için uğraş, bir yere mi gidiliyor, "Herkes kaynaşırken ben eksik kalmayayım." diye katıl, okul kulüplerine katıl, onların toplantılarına git, arkadaş seçimi önemli, her gün giyecek bir şey bulmak işkence, lisedekinden fazla ödev yap, her gün essay(kompozisyon) yaz, yetmedi vocabulary (kelime) çalış... Bir ayım resmen böyle geçti.

Ha, eğlenmiyor musun, üniversite bu kadar mı kötü? diyorsanız, yok orada yalan söylemeyeyim. Bir kere okulumun yeri mükemmel. Arada dersten kaytarıp manzarada otumak, okuldan çıkınca gidilebilecek yerlerin (Bebek, Taksim, Akmerkez, Şişli-Cevahir vs.) bolluğu mükemmel bir şey. Hem hazırlık o kadar da ağır değil. Haftada 4 gün 1'den 5'e kadar tırım tırım okula git, kalan saatlerde fink at ^-^ Gayet harika bir hayat. İlgilerinize uygun bir kulüp bulduğunuzda (Ben dansa kalıyorum, nasıl güzel bir şey anlatamam, diyemem, anlatacağım.) yemeyin de yanında yatın.

Bu arada blogumun olduğunu nasıl hatırladım? Geçen gün bir arkadaşla şakalaşmalı tartışmamızda "Oğlum kaç günlük adamsın sen?" (Seni kaç gündür tanıyorum ki?) diye sorunca "1 ay oldu be!" dedi. Aynı günün akşamı da vapurda karşılaştığım arkadaşım, bir hocamız hakkında konuşurken "Benim blogum var, millete laf atıyorum..." gibisinden bir şeyler söyleseydin dedi. Bir anda filmlerdeki gibi iki söz aklımdan ard arda geçti. Bir aydır güncellemediğim bir blogum vardı benim! Koskoca bir ay! Bir şeyler yazmalıydı, ama ne? Sonunda genel yazma biçimim olan daldan dala atlamada (Kompozisyon yazarken bu stil yüzünden çok zorluk çekiyorum.) karar kıldım.

Mesela, ilk günden alayım. Eski okulumun şartlarında 10, normal bir lise şartlarında 20 kişiden fazla almayacak bir sınıf. İçeri girdim oturdum, sınıfa giren girene. En son kişi sayısı: 42. Bunların 7-8 tanesi kapının dibi ya da hocanın hizasında oturuyor. Hadi ilk gün karmaşasıdır, diyip evimize gidiyoruz. Ertesi gün sınıfa giren hocalardan biri (yönetimde görevli): "Bu sınıf da kalabalık olmuş." diyince, bir önceki gün yapılan oryantasyonda yaz okulu hakkı bulunmadığını, devamsızlık hakkının sadece 53 blok olduğunu öğrenen bizlerden biri "Neden bize 2. sınıf vatandaş muamelesi yapılıyor ki?" diye sordu. Hoca ilk önce "Ben İngilizce konuşuyorum, siz de öyle konuşmalısınız." dedi (Bu ve bundan sonraki konuşmalar İngilizce geçiyor.) Mesela ben bu cümleyi nasıl kurardım, diye bir cümle yazdı. Sonra ben bunu pasif olarak da söylerdim, diyerek cümleyi pasife çevirdi. Ardından bir-iki synonym (eş anlamlı) veriyordu ki, sınıf kahkahalarla -sinirden mi bilinmez- gülmeye başladı. "Hocam, niye şimdi grammer dersine döndü ki bu?" diyince hoca başladı karma felsefesinden girmeye: "Her iyinin içinde kötü, her kötünün içinde iyi vardır. Her şeyde biraz da hatayı kendinizde arayacaksınız." Doğal olarak, verilen tepki "Boğaziçi'ne girdik diye suçlu mu olduk?" oldu.

Devam edersek... İkinci önemli olay sınıf arkadaşları olarak ilk toplaşmamız oldu. Benim pek zeki önerim üstüne Bebek'e gidip, okulda 30 kuruşa verilen çaylara 3'er YTL bayılınca hepimizin içinde bir şeyler kaldı. Hatta biri "Manzara gördük işte..." diyince, "Sanki okulda yoktu?" bakışımızla kendi enayiliğimizi onaylamış bulunduk. Yine de Bebek Starbucks ayrı bir şey, azizim!

Üçüncü olarak da, her gün boğazı seyrederek bir yerlere gitmek çok güzel bir şey... Kadıköy'den Beşiktaş'a geçerken Kız Kulesi, Dolmabahçe, Galata Kulesi falan hepsini aynı anda görmek... özellikle akşam nasıl güzel bir manzaradır! Her gün toplam 4-4,5 saat tutan ulaşımımın tek ve en güzel yanı. Okuldan Beşiktaş'a giderken "Tamam, seneye yurda geçiyorum." diyorum; ama vapura binince bütün düşünceler çat diye kayboluyor...

Henüz tavsiyeler verecek kadar çok okumadım belki; ama bu sene ÖSS'ye hazırlananlara üniversite seçiminde birkaç önerim var. (ÖSS'ye hazırlanma konusundaki önerilerim bir dahaki yazıya - bu sefer arayı o kadar çok açmayacağım, söz!)

Kesinlikle ve kesinlikle kampüslü bir okul seçin. Özel olsun, devlet olsun, kampüs olsun. Çimenlere yayılmak, okulun içinde takılacak, ders aralarında oturacak bir ortam olması cidden çok güzel.

Okulu seçerken, sadece okulu ve eğitimi düşünmeyin. Siz bu okula nasıl gidip geleceksiniz, trafik kaldıracak sinir yapısına sahip misiniz -bunu birkaç gün ard arda saat 7'de köprüden dolu bir otobüsle geçerek anlayabilirsiniz- yurtta kalmayı düşünüyorsanız başka birileriyle aynı odada uyumaya alışabilecek misiniz -zira göründüğü kadar kolay olmayabilir- , bunları düşünün. Ailenizden ayrı kalacaksanız, ya da ev tutacaksanız, kendi yağınızda kavrulabilir misiniz, ailesizliğe ne kadar dayanabilirsiniz, tek yaşamak sizi bayar mı, ya da birlikte kalmayı çok istediğiniz şu arkadaş cidden size uygun mu? Bu konuyu ablamdan biliyorum, ayrı ayrı olduklarında çok iyi anlaştığı 2 arkadaşıyla birkaç ay yaşadıktan sonra kanlı bıçaklı oldu. Şu sıralar hedefleriniz yavaş yavaş belirmeye başlamış olmalı, bunları kesinlikle hesaba katın.

Zaman kaybından aşırı korkmuyorsanız -hem insan hayatında 1 yıl nedir ki- hazırlık okuyun. İngilizce'yi de seviyorsanız, çok süper bir yıl olacak.

Ve evet, bizleri kandırmışlar, üniversiteye kapak attıktan sonrası hiç de kolay değil.

15 Istanbul Avatarı

Sun, 05 Oct 2008 12:01:59 GMT

Bugün hakkında değişik bir fikrim vardı; ama önce kendime yeni bir İstanbul avatarı yapayım, dedim. Yaparken baktım kaptırmışım, şöyle bir 20 küsur tane olmuş. Bunlardan bir kısmını koymaya layık görmedim, işte kalan 15! Lütfen avatarı kullanırken bana bir şekilde link verin, en azından yapmamın bir karşılığı olsun.

#001	#002	#003

#004	#005	#006

#007	#008	#009

#010	#011	#012

#013	#014	#015

Çeviri Komedileri

Sat, 04 Oct 2008 16:49:17 GMT

Bugünkü yazımın konusu çeviri hataları olsun efendim. Bu aralar çok sık rastlamaya başladım.

En basitinden, geçen cuma mıydı neydi, Righteous Kill (Orjinal Cinayetler) filmine gittik. Al Pacino (bal paçino yanakları gül paçino) ve Robert De Niro başroldeler. Film hakkındaki görüşlerimi ileride bir ara belirteceğim; ama film daha adından başlayarak bir çevirme komedileri silsilesiydi!

Son sahne, spoiler olmasın diye söylemiyorum, biri vuruluyor, yanındaki polis merkezi arıyor, ambulans çağırıyor. Çağırma işlemi sırasında "Police officer down." cümlesini kurma gafletinde bulunuyor. Gaflet, diyorum, zira filmin o sahnesi aşağıda belirteceğim çeviri hatası -ya da manyaklığı- ile benim için acıklı bir sahne olmaktan çıkıp komediye dönüşmüştür.

Cümle: Police officer down.
Dicle'den çeviri (gerçek anlamı): Polis memuru vuruldu.
Film çevirisi: Polis memuru EĞİL!

Gel de yarılma. Yahu, bir dilin deyimlerini, mecazlarını bilmeyen adama ne akla hizmet çeviri yaptırıyorsunuz, ya da o ne akla hizmet yapıyor??? Aynı filmden, sahne değişmeden bir gaf daha. Ambulans çağırılmıştır, telsizden şu anons duyulur:

Anons: Eta 6 minutes.
Dicle'den açıklama: Eta estimated time of arriving kısaltmasıdır. Yani anonsta tahmini varış süresinin 6 dakika olduğundan bahsediliyor.
Film çevirmeni ne düşündü peki? : Abi adamlarda FBI var, CIA var, CSI var, 3 harfli kombinasyonların hepsi alabildiğine kullanılmış bu gavurlarda. ETA da öyle bir şey olsa gerek. Zaten bu işte bir bityeniği var, araştırılmalı. Ben şöyle çevireyim: "ETA 6 dakikada geliyor."

Gel de filmin son ve en önemli sahnesinde yarılıp yanındaki arkadaşının da izleme keyfinin içine etme...

Çeviri hatalarından girmişken, aklıma Hotel California adlı aziz şarkı geldi bugün, indirdim, bir de sevdiğim şarkıları bağıra çağıra söyleme alışkanlığım vardır, şarkı sözlerini de okuyalım dedim, Google'a Hotel California yazıp çıkan ilk siteye girdim. Sözleri çevirmişler, Allah razı olsun. Her şey iyi güzeldi de, sonda yapılan gaf...

You can checkout any time you like,
Çeviri: İstediğin zaman kontrol edebilirsin

Check kontrol etmek demek, abicim, tamam da, checkout otelden ayrılma konusunda kullanılan bir terimdir. Yahu hiç mi gitmedin güney sahillerimizde bir otele??? Ayrıca ardından gelen "but you can never leave!" (ama ayrılamazsın asla!) sözünden de mi işkillenmedin? Neyse...

Sizin de bildiğiniz güzel hatalar var mı? Hatanın güzeli oluyorsa tabi ^-^ Bu arada artık sık sık yazıyorum, okul başlamasına yakın böyle bir istek geldi. Sıradaki 2-3 yazının konuları bilem hazır. Bir günde yazıp başınızı ağrıtmayayım dedim.

Bir Harry Potter Hikayesi

Fri, 03 Oct 2008 16:42:25 GMT

Haddime mi hala tartışılır; (hala tartışılmasına bayağı şaşıyorum) bir ara Türk bir fanfiction yazarı için eleştiride bulunmuştum. Her neyse, orada yapılan yorumlarda "Sen yazar değilsin ki, ne uğraşıp duruyon ulen!" tipli yorumlar gelmişti. Ben de bilmiş bilmiş "Hiç de bi kerem! Hayranlarım bilem var." demiştim. (İnanan olmuş muydu? Vallahi doğruydu ya!)

İnanmıyorsanız elimde ufaktan bir kanıt var elbet, http://www.ankaninsarkisi.com/ benim de co-admin (yardımcı admin) olarak görev yaptığım, kendi çapında ama samimi bir ortama sahip bir HP sitesiydi. Eğer menüde Hayran Hikayeleri, oradan da H/HR'nin herhangi bir bölümüne girerseniz, benim yazmayı geçen yaz bırakışıma rağmen insanların hala Eylül 2008'de dahi yeni bölüm istemekten vazgeçmediklerini göreceksiniz. Ya da kısaca buraya tıklayıp en aşağıdaki yorumları okuyun. Sanırım istenilen cevaplar alınmıştır.

Neyse, bugün bunu yazmayı amaçlamamıştım. Sadece A.Ş. açık mı diye kontrol ettim, çünkü 3 admini de ÖSS çalışmasına girince unutulmuştu; bir site 1 yıl terk edilince de dönmek kolay olmuyor.

Sizinle, A.Ş.'de de paylaştığım bir one-shot (Tek atış, tek bölümlük yazılar için kullanılır, yavaş yavaş da fanfiction alemi terminolojisini kapıyorsunuz - çakallar!) okutmak istiyorum, unutmayın, 7. kitap çıkmadan yazılmıştı, ve H/Hr (Harry/Hermione duygusal ilişkisi içeren -evet hala umudumuz vardı- fanfictionlar için kullanılır.) içermeyen tek hikayemdir. Yine de kendimi en yakın gördüğüm karakter, yani Hermione'nin ağzından yazılmıştır. Umarım beğenirsiniz.

Son Savaş

Hogwarts’ı terk edip Adı Anılmaması Gereken Kişi'nin, hayır artık onun adını söyleyebilmeliyim, Lord Voldemort’un peşine düşmemizin üzerinden 5 yıl geçti. 5 koca yıl… Artık 21 yaşında bir yetişkinim. Harry’nin Ginny’le düğününün üzerinden 2 yıl geçti… Ron’la nişanımızın üzerindense yalnızca 1 ay. Ginny’nin artık hayatına tek başına devam edeceğini öğrenmesi... Şu an üzerinden 1 dakika bile geçmedi. Yüzüne öylece bakıp onun gittiğini kabullenememesini görmeye dayanamayacağım…

Voldemort, peşine düştüğü hiçbir aileyi sağlam bırakmadı ve Zümrüdüanka Yoldaşlığı’nın her üyesinin ailesi paramparça oldu, evet. Ama en çok kayıp veren aile Weasleylerdi. Bill, Fred (ardında kalan George’un artık ölüden bir farkı yok), Mr.Weasley ve Percy… Percy hatasını anlayıp bakanlığın saflarını terk ederek ailesine geri dönmüştü, Ölüm Yiyenler ise birbirine kavuşmuş bir baba-oğulu öldürecek kadar alçaktılar…

Harry… Son savaştan henüz kimseye bahsetmedim, kimsenin onun ölümüne neden olacak kahramanlığını takdir emesine ihtiyacım yok, onun ne denli kahraman olduğunu hiç acı duymadan söyleyemelerinin hiçbir anlamı yok.

Her şeyin başladığı yerdeydi son savaş. Harry’nin geri dönmek için her türlü laneti ve alçaklığı göze alan Voldemort’la ilk kez karşılaşıp, şans eseri de olsa onu yendiği ilk yer, Felsefe Taşı’nın korunduğu oda… Tüm hortkuluklar bulunup yok edilmişti, sonuncusu Slytherin’in değerli madalyonuydu ve Harry son savaşından önce ne olursa olsun gerçek isteğinin ne olduğunu Kelid Aynası’ndan öğrenmeye kararlıydı. Ve Ron’la ben ilk defasında olduğu gibi yine onunlaydık. Bir daha asla bir araya gelemeyecek olan üçlümüz...

Harry,son zamanlarda muhteşem bir Zihinbend ustası olmuştu ve çoğunlukla yalnızca gözlerine bakarak ne düşündüğünü anlayan ben bile onu anlayamaz olmuştum. Fakat Ron ve benim de bu konuda uzmanlaşmamız için hiç zaman olmamıştı… Odaya vardığımız an en nefret ettiğimiz 3 Ölüm Yiyen’le karşılaştık: Voldemort’un en sadık yardımcısı Bellatrix, onun saflarına katılmak için hayatımda gördüğüm en alçakça şeyi yapıp aynı gecede 5 büyücü ailesinin çocuklarına saldıran Greyback ve yakın zamanlarda Azkaban’dan kaçan Malfoy. Üçlü geriye çekildi ve ortaya iyice küçülen gözbebekleriyle yılandan farkı kalmayan Voldemort çıktı. O ve Ron dördüyle birden uğraşırken ben kaçmamız için bir yol arıyordum. Onların ikisini dördüyle birlikte bırakmam büyük aptallıktı. Tek başıma dikkatsizce orada durmamdan büyük bir aptallık değildi. Ne olduğunu anlayamadan,büyük satranç tahtasının önünde Bellatrix karşıma çıktı. Sinsi kadın,beni takip etmiş olmalıydı. Tam bu anda Voldemort’u atlatmış olan Harry içeriye girdi. Asama uzanamadan Bellatrix’in üzerime bir Avada Kedavra yolladığını gördüm. Göz göze geldik, Harry Bellatrix üzerime büyüyü yolladığı anda asasını çekerek sözlerini anlayamadığım eski ve kadim bir tılsım yaptı. Tam başımın üzerinde yeşil ve kırmızı ışıklar çarpıştılar. Kırmızı ışık, yeşili emdi ve giderek büyüyerek bir Gryfindor aslanı biçimini alarak yok oldu. Ölüm Yiyenler ışıktan kör olmuş gibiydiler, hareketsiz bir şekilde duruyorlardı. Yalnızca Voldemort, asil Gryfindor aslanı biçimini alan ışık huzmesinin kuvvetli büyü etkisinden etkilenmemiş gibiydi.

”Akıllıca Potter,çok akıllıca…” dedi, gözleri daha da kısılırken biçimsiz dudağında hafif ve sinsi bir gülümseme belirdi. ”Sırlar Odası’nda karşılaşmamızda hakkında düşündüklerimde yanılmışım, belki de sahip olduğun şans değildi. Çok akıllıca… Bayağı eski bir tılsım… Sanırım beklenmeyen anlarda eski tılsımlara başvurmak kanında var.”

Harry, şimdi oldukça solgun görünüyordu, büyüyü yaparken yüzündeki canlı ifadeden eser kalmamıştı. ”Asla… şans… değil.” diye fısıldadı. Bu düelloda yapacağı en ufak bir dikkatsizlik hayatına mal olabilecekken, o böyle güçsüz kalarak savaşamazdı. Bu rağmen, yılmayarak asasını kaldırdı. ”Hayır,Harry!” diye çığlık attım ve ona doğru koştuğum sırada biri beni omzumdan tuttu. ”Sana burada ihtiyaç var Hermione.” dedi. Gerçekten de şu an afallamış durumda olan Ölüm Yiyenlerin icabına bakılmalydı. Birkaç bağlama büyüsüyle üçünü de etkisiz hale getirerek tekrar büyük düelloda ne olduğunu görmek için arkamı döndüm. Gerçekten de önümüzde yapılan, dünya tarihinin görüp görülebilecek en büyük düellosuydu. Herhangi bir büyücüye, Karanlık Savunma diye gösterilen derslerin çok üstündeydi. Harry, muhteşem Karanlık Sanatlara Karşı Savunma yeteneklerini ortaya koyarken Voldemort hiç durmadan atağa geçiyordu. Harry ise sürekli savunma halindeydi, Voldemort’un da anlayabileceği kadar belirgindi güçsüz düştüğü.

Harry’nin yeşil gözlerindeki ışık gitgide azalırken Voldemort’un hain gözlerindeki parıltı her geçen an büyüyordu. Harry’nin iyice güçsüz kalarak kolundaki büyük yaraya göz attığı anda Voldemort’un asasından büyük bir ışık huzmesi fırladı. Harry aynaya doğru koştu. Büyü tam aynaya isabet etti ve Kelid Aynası son bir defa görevini gerçekleştirdi, Voldemort’u eski yakışıklı haliyle, elinde büyük antik bir run ve bir asa tutarken gösterdi; ben bunun anlamını kavrayamadan da büyünün büyük gücünü emerek patladı. Ona yardım etmem gerektiğini düşünenerek çaresizce etrafıma bakındım ve Ron’u gördüm. Odanın hemen girişindeydi, elinde kocaman bir şey tutuyordu, odaya gelmeden önce öldürdüğümüz, artık Voldemort'un saflarına geçmiş ifritlerden birinin sopası. Ve tıpkı beni ifritin elinden kurtarışında olduğu gibi, aynı anda bağırdık: ”Wingardium Leviosa!” Sopa, kısa bir uçuştan sonra aynanın patlamasıyla dikkatini kaybeden Voldemort’un kafasına inerken oluşan kargaşada Ölüm Yiyenleri tutan görünmez iplerin kontrolünü kaybetmiştim. Onların tekrar savaşa katılmasıyla yenileceğimiz kesinleşmişti, Harry o kadar güçsüzdü ki… 2’ye karşı 4 savaşamazdık, acilen kaçmamız gerekiyordu. Yaz tatili olduğundan ve 5 yıldır ortalıkta görünmeyen Voldemort’un yok olduğuna yeni Hogwarts müdürü bile inandığından (Belki de Dumbledore kadar yetenekli değildir,derdi Harry hep, alayla.) Cisimlenmeyi yasaklayan büyüler çok zayıftı, benim bile kaldırabileceğim kadar.

”Ben hallederim,sen onları biraz oyala.” dedim Ron’a ve Hogwarts’ın üzerindeki bazı koruyucu büyüleri kaldırmaya başladım. Ron Harry’i arkasına almış, birkaç Sersemletme büyüsüne birden karşı koyuyordu. Bu esnada Harry, Ron’un arkasından ayrılarak Voldemort’la karşı karşıya geldi. Yüzüne düşen saçlarını gözlerinin üzerinden kaldırmadan Voldemort’a bakan Harry’nin “Gidersem yanımda seni de götürürüm.” deyişinde gözlerindeki kin apaçıktı.

Tek saniyede her şey olup bitmiş gibiydi, bir anda Harry o eski tılsımdan bir tane daha yapmış ve Voldemort’un Avada Kedavra’sıyla karşı karşıya gelmişti, sonunda asalar yine birbirine bağlandı ancak bu kez Priori Incantatem’in kanunları işlemedi. İkisi de hareketsizce yere yığıldılar. Şaşkınlıkla bu olayı izlerken dahi büyümü yapmayı sürdürdüğümü fark ettim, artık gidebilirdik. Ron, şimdi Lord’larına ne olduğunu öğrenmeye çalışan Ölüm Yiyenlerin elinden kurtulmuştu, ancak Greyback de peşimizdeydi. Greyback’i atlatmak hiç de kolay olmadı. Alçak adam,büyücü düellosunun en temel kurallarını bile hiçe sayarak saldırıyordu bize-asla sessiz büyü yapmamalısın- oysa bu, şerefli bir büyücünün asla yapmayacağı bir şeydir. O pislikten başka ne beklenebilir ki zaten? Tek yapabildiğimiz, temel birkaç savunma büyüsüyle karşı koymaktı, ne yaptığını bir türlü bilemiyorduk. Ron, birden zafer kazanmışçasına “Buldum!” dedi. Bir Patronus yarattı, Patronus yapmayı bir türlü doğru düzgün öğrenememişti, güzel olan da buydu zaten, çünkü yarattığı Patronuslar, doğru düzgün bir şekil almıyor, koca bir sis halinde etrafımızda duruyordu. Bu da Greyback bizi görüp başka bir büyü yapamadan, kaçmamızı sağladı.

St.Mungo’ya cisimlendik, hoşgeldin cadısı Harry’nin kendinden geçmiş halini görünce küçük bir çığlık attı:”Dördüncü kat, çabuk!” Onlarca şifacı bir anda götürüldüğümüz odaya üşüştüler ve bizi dışarı çıkararak 1 saat kadar orda kaldılar. Sonunda içeri girmemize izin verildi. Herkes dışarı çıkarken, sessiz ama gözlerindeki büyük hüzünle bize anlamamız gerekeni anlatan Başşifacı bizimle kaldı. Kötü bir şeyler olduğunu biliyordum, gözyaşlarımı bastırarak Harry’nin cansız olmadığını gösteren bir kanıt arıyordum.

“Yaşıyor.” dedi şifacı yavaşça. ”Şimdilik. Uzun zaman düşünmemize rağmen böyle… Böyle ağır bir büyü etkisiyle uzun zamandır karşılaşmadığımıza karar verdik. Böyle şeyler en son… Adı Anılmaması Gereken Kişi’nin zamanında oluyordu.” Her şeyi anlamış gibiydi başşifacı. “Ama bunun gibi ağırını… Hayır hiç görmedik.” Sözünü tamamlayan büyücü,kapıyı sessizce kapayarak dışarı çıktı. Harry’nin yanına gittik ve yanına eğildik. ”Kovuk’takilere haber versem iyi olur.” diyip Ron da bir süre sonra dışarı çıktı. Harry’nin yüzüne baktım ve...ve hayretle alnındaki yaranın kızararak hafifçe kaybolduğunu gördüm. Bu sırada Harry’nin yüzündeki acı, bir kitabın yazıları kadar açıkça okunuyordu. Bu kayboluş, 1 saat kadar bir sürede tamamlandı ve ben tam şokumu atlatıp bunu Ron’a göstermeyi akıl ederek ayağa kalktığımda içeri Charlie, Lupin ve Profesör McGonagall girdi. Ginny odaya adım attığı anda hıçkırıklara boğuldu ve yere çöktü. Lupin’in gözünden bir damla yaş süzüldü, Harry’nin neredeyse cansız bedenine bakmaktan ürktüğü için, Ginny’i de Harry’nin yatağının kenarından uzaklaştırdı, Ron’la birlikte yanında kalıp onu teselli etmeye çalıştı. Profesör, Harry’nin yanına yaklaştı ve üzüntüyle yüzüne baktığı sırada donakaldı. Eliyle yavaşça Harry’nin saçlarını alnından çekti ve fısıldadı: ”Bu,tek bir anlama gelebilir. Lord Voldemort, o, ancak tamamen gittiyse, evet, bu durumu açıklar, ama...” “Profesör, bana bunun ne anlama geldiğini açıklayabilir misiniz?” diye sordum. Ürkekçe Ginny’nin ağladığı köşeye baktı. “Seninle dışarıda konuşalım,Granger.” dedi. Odadan dışarı çıktığımızda düşüncelerini toplamak ister gibi biraz durakladı,sonra da konuşmaya başladı: “Voldemort ve Harry arasındaki bağın büyüklüğünü asla anlayamadık bunu biliyorsun. Ancak siz 5. sınıftayken ne denli kuvvetli olduğu konusunda bir ipucu edinebildik. Ancak bugün olanlar... Voldemort’la bugün karşılaşmış ve büyük zarar vermiş olmalısınız.” dedi. Başımı salladım. “Evet... Görünüşe bakılırsa ona gerçekten çok büyük bir zarar vermiş olmalısınız. Hatta... Oluşan bu Priori Incantatem Adı Anılmaması Gereken’i öldürmüş bile olabilir.”

Sonunda dayanamayarak sordum:”Peki bunda sizi bu kadar korkutan nedir, Profesör?” Anlayışla başını salladı: ”Anlaşılan o ki, ikisi arasında fiziksel bir bağ da varmış.Bu da Harry’nin Voldemort’un ölümüyle,bir çeşit... güç kaybına uğrayabileceğini gösteriyor.”

Her şeyin kaybolmuş gibi göründüğü bir an... Bir göz açıp kapama, bilincimin kaybolup geri gelmesi ve..."Kütüphaneye gitmeliyim!" diye kendimi St. Mungo'dan dışarı atmam... Ne yapacaktım şimdi? Her zaman olduğu gibi, kitaplar yine sorularıma cevap verebilecek miydi? Hogwarts yakınlarına cisimlendim ve Madam Pince'e gittim. O an ne yaptığımı bilmiyorum, yalnızca "Harry..." diye fısıldadığımı hatırlıyorum... Madam Pince, önümden çekildi, izin verircesine elini uzattı ve büyücülüğün en büyük sırları tamamıyla karşımdaydı: Dumbledore'un özel kütüphanesi. Gece boyu süren araştırmam, gözlerim kan çanağına dönmüş halde, vazgeçmeye başlarken sonuç verdi: Harry'nin yaptığı Godric Gryfindor'un kendine ait, çok eski bir tür büyü emiciydi. Ancak büyü, karşılaştığı büyüyle birlikte, yapan büyücünün fiziksel ve büyü gücünden de besleniyordu ve bir kez yapıldığında en güçlü büyücünün bile büyü gücünü geri toplaması için en az birkaç gün dek beklemesi gerekiyordu, aksi durumlar çok büyük sakatlıklar ve hatta... Gerisini okuyamadan kitabı gözyaşları içinde kapadım. Belli ki Harry, onu son vuruşunu yapmak için saklıyordu, ama benim yüzümden, sadece benim dikkatsiz bir aptal oluşum yüzünden 2 kez kullanmak zorunda kalmıştı. En güçlü büyücünün bile birkaç gün arayla yapması gerekirken, o bir saat içinde yapmıştı... Kendimden nefret ettim... Hiç kimsenin etmediği kadar...

Aradan, Harry'de hiçbir tepkinin,hissin bulunmadığı, Şifacıların günden güne açılan yaralarına seyirci kaldığı 7 gün geçti... 7'nin gücüne hep inanmıştım, en sihirsel sayı, belki de Harry'nin bize geri döneceği günü müjdeleyen sayı... Ve Harry,sonunda kıpırdamaya başladı, odada nöbet bekleyen Ron, ben ve Lupin başına toplandık. "Ben, evet, Vol-de-..."Ama cümlenin gerisini duyamadık... Harry, bir saat önce, üçlümüzü bozarak yüzünde tuhaf bir huzur ve gülümsemeyle bizden ayrıldı...

Ginny odanın dışında bekliyordu. Beni görür görmez anladı ama ben gerçeği kabul etmek istercesine kelimelere döktüm... Ron'a sarılıp uzun uzun ağladı ve sonunda gururla başını kaldırdı: “Ne olursa olsun, ben Mrs.Potter olmaya devam edeceğim.”

Ona, bu soylu adı asla bırakmaması gerektiğini söyledim.

Ya hep ya hiç... Ya kötü adam ve kahraman savaşırlar, ya da ikisi de yok olur. Yalnız kahramanların kendini feda etmeye cesareti vardır. Gerçek kahramanlık bu aslında.

Yara izli çocuk...Herkes seni yara izli, kurtulan tek kişi Harry Potter olarak tanıdı, ama sen tek timsalin yara izin olmadan kaybettin, iyiliğin kazanması için... Bütün dünya seni unutsa da, sen unutma ki, seni hep hatırlayacak insanlar mutlaka var...

Moda ve Alışveriş (Evet, konunun buraya geleceğini biliyordunuz.)

Wed, 01 Oct 2008 16:06:57 GMT

Üzülmeyin, ne aldığımı uzun uzun anlatıp başınızı ağrıtacak biri değilim - beni en azından bu kadar tanımış olmalısınız. Zaten bir şey de alabilmiş değilim. Alacak bir şey olsa...

Evet, bugünkü yazımın konusu bu. Onca para döküp markalaşmış mağaza zincirleri nasıl ele avuca gelecek tek bir mal üretmekten bu kadar yoksun kalıyorlar? Eğer biraz vakit ayırıp profil sayfamı ya da yandaki tanıtım yazısını okumuşsanız, biliyorsunuz ki ileride amacım tekstil dünyasına atılmak. Bu nedenle yalnızca iyi giyinmekten hoşlanan ya da alışveriş manyağı bir kız olarak değil, gelecekteki işim adına da gözlemliyorum etrafı. Ve vardığım kanı şu: Bir kez adınız marka diye anılmaya başladıktan sonra, istediğiniz kadar saçmalayın, alacak birkaç enayi mutlak bulunur.

Size sorunumun ne olduğunu söyleyeyim, özellikle kışın daha belirgin bir hal alıyor bu: tek tip insanlara dönüşüyoruz. Bu sene adı duyulmuş birkaç modacı V yaka ve büyük düğmeler mi yaptı? Konu kapanmıştır. Göğsün altında biten, öyle olmasa da yarısını açıkta bırakma amacıyla dizilmiş V yakalar, tek tip ceketler, mağaza değişse de değişmeyen abidik kubidik modeller. Şöyle bir etrafınıza bakındığınızda, bacakları düzgün olmasa da ya başka model bulunamadığından ya da modaya uymak gerekli görüldüğünden giyilmiş daracık pantolonlar, uzun hırkalar, içine pantolon sıkıştırılmış uzun çizmeleriyle bir kadın ordusu göreceksiniz sokaklarda bir-iki aya kalmadan. Alacak başka şey olsa, belki yarısı moda budur, diye yine onları alacaktı ama eminim ki diğer yarısı başka şeyleri tercih edecekti. Çünkü insanlar özel olmaktan hoşlanır. Bu yüzden sokakta üniforma değil, istediğimiz kıyafetleri giyiniyoruz, bu yüzden öğrenciler okul formasından nefret ediyor. Anlayan bir Allah'ın kulu yok ki!

Yahu, tek istediğim klasik 2 parça trikoydu! Hayatımda bu kadar saçmalık gördüğümü hatırlamıyorum. Yuvarlak yaka, hafifçe uzun 2 tane düz triko! 5 mağaza dolaştım, adlarını da vereyim hatta: Mango, Koton, Oxxo, Afrodit ve Zara. Tek tip olmaktan hoşlanmıyorsanız, kendinize gezecek başka mağaza bulmanızı salık veririm. Zara'nın trikoları göbek deliğinizi zor kapatıyor, kadın göğsünü şekilsiz göstermede Mango'nun üstüne yok, Oxxo mallarını Türkiye yerine Çin'de üretmeye başladığından beri kıyafetler naylon görüntüsünden kurtulmuyor, Afrodit Salı pazarından kötü durumda, Koton kendi çapında bir iş kadınına hitap etme derdine düşmüş; ama içeride bulunduğum yarım saat boyunca içeriye 25'ten büyük gösteren ya da işkadını gibi duran tek kişi girdiğini görmedim.

Ne yapmaya çalışıyor bu adamlar, anlamış değilim. Birçok kişinin beğendiği bir fiziğim var ve bugün giydiklerimden sonra kendimden nefret ettim, zira kıyafetlerin üstümde hafif bol durmasından hoşlanırım, bu yüzden S beden üstüme olabilecekken M alırım; ama bugün o saçma sapan kalıplar içinde L'nin bile bolluğundan hoşlanmadığım oldu (Mango'da ve Koton'da). Artık nasıl bir üste kıyafet yapıştırma zevki ya da kalıp özürlülüğünden bilmem. Bütün yaz L beden tişörtler içinde dolaştım, ama kışlık kıyafetlerde beden farkı göze battığından sanırım kapüşonlu sweatshirtlerimle mutlu mesut olacağım bu kış.
Sonuç ne mi? 2 saatlik dolaşmanın ardından, elimde iki kitapla eve döndüm. En azından evden çıkarken beni kemiren para harcama isteğimden kurtuldum. ^-^

Size önerim? Saçma sapan ve hem kalite hem de kalıp özürlülüğü çeken on parça yerine klasik parçalar satan düzgün markalardan tek parça kıyafet alın. Hem iyi görünür, hem de iyi dayanır. Ve kapüşonlu sweatshirtler. Kotun üstünde hayat kurtarıcı olabiliyorlar.

Adios amigos!

Ev Kızı Modu - Aktif

Wed, 24 Sep 2008 13:59:46 GMT

Görev: Henüz üniversiteye başlamamış ÖSS mağduresi olarak ev kızı rolüne bürünmek.
Gerekçe: 3. aydan sonra sıkmaya başlayan tatilde kafa sıyırmasını engellemek.
Zorluk derecesi: ***** (x5)

Görevin gerektirdikleri:

Sabahları Müge Anlı, Petek Dinçöz ve Seda Sayan başta olmak üzere bilimum kadın programlarını izlemek.
Gezmedik AVM bırakmamak.
Anne ve arkadaşlarıyla çekirdek çıtlayarak dedikodu yapmak.
Popodan kilo almak.
Salı pazarının altını üstüne getirmek.

Güncellenmiş Görev Raporu:

Tepe Naitulus, İçerenköy Carrefour, Cevahir AVM vs. alışveriş merkezleri mağaza mağaza gezilmiş, her indirim şansı sömürülmüştür. Üste yapışan ve patlamak üzre olan kotlar “Nasılsa zayıflarım, hem de %50 indirim var.” temel mantığıyla satın alınmış, evde 1 ay giyilmesi muhtemel olmayan kıyafetler dağdan bir yığın haline getirilmiştir. Her gün dışarıdan yemenin popodan kilo alma misyonuna önemli katkısı gözlenmiştir.

Salı pazarında çakma Abercrombie&Fitch ve GAP arayışına girilmiş, ihraç fazlası olduğuna inanılan bir çantaya 20 YTL bayılınmıştır. Adi pazarcı ölmüş de 5 kuruş inmemiştir, bu sebepten son para da bu işe harcanınca eve çulsuz dönülmüştür. Bu esnada keşfedilen bir çanta türüne (ayrıntı: örgü şeklinde deri kayış, ince çizgili gövde) Kadıköy dolaylarında her 3 kızdan 1’inde rastlanması akla çantanın Kızılay tarafından dağıtıldığı şüphesini sokmuştur. (kendine not: derinlemesine araştır).

Eve haftada 10 paketlik ayçekirdeği stoklaması yapılmış, önce teyze-hala, daha sonra genişletilmiş aile dedikodularıyla ayçekirdeklerinin önemli bir bölümü tüketilmiştir. Anlatacak konu bulunamayışı nedeniyle (kendine not: genişletilmiş dedikodu araştırması) yeme işlevine daha çok önem verilmesi sonucu ayçekirdeğinin %78’i tek başına tüketilmiş, bu da popodan kilo alma görevine 2. önemli katkıyı sağlamıştır.

Görevin en önemli ve zorlu kısmı olan, bayılmadan tüm sabah programlarını takip etme ve anlama işinde Müge Anlı’nın sabah krizlerine katlanma zorlama yapmadıysa da, Petek Dinçöz’ün zeka seviyesinin %75 altında kalan muhabbetlerine katlanmak zekada yorulma ve gerilemelere yol açmış, gün ortasında sıcağın da etkisiyle beyin fonksiyonlarının önemli bölümleri yitirilmeye başlanmıştır.

Görev Detayı: 22.09.2008 program konusu Evrim Teorisi. Tartışmacılar, bir türkücü ve ev hanımları. Ev hanımlarının konu hakkında bilgi sahibi olmaması üstüne türkücüden açıklama: “Yani, Adem ve Havva’dan mı geldiğinize inanıyorsunuz, maymundan mı?” Ev hanımlarından itiraz: “Olur mu maymundan tövbe tövbe!” Kişisel tepki göstermede zorlanılmış, birkaç dakikalık tepkisizlikten sonra televizyon usulca kapatılmıştır. Bu kadarına dayanmak zordur. Görev başarısızlıkla tamamlanmıştır.

Geri Döndüm.

Sat, 06 Sep 2008 09:28:57 GMT

Selam! Geri döndüm!

Usta milletinin bugün, yarın ertelemelerinden sonunda kurtulup ev tadilatımızı hallettik, tabi ben süreç içinde internet ve kablo TV eksikliğinden ölmek üzreydim, zamanımı Photoshop'ta saçmalayarak, bilimum haftalık ve aylık dergileri okuyarak ve de film seyrederek geçirdim.

Penguen okumaya başladım mesela, eskiden arada bir gözüme çarpınca alırdım, şimdi 1 aydır düzenli olarak alıyorum ve gündemi sıkıcı gazeteleri okumadan da takip edebilme olanağından çok hoşlandım, kapak zaten oldukça esprili bir şekilde haftanın konusunu ortaya atarken, ilk 2 sayfada çizilen Tayyip Erdoğan karikatürlerinden -eh adam her hafta bir olay çıkarıyor, daimi mensup- de çok hoşlandım.

Ama Penguen hakkında yazma sebebim bu değil, sebep dergide okumaktan oldukça hoşlandığım biri: Semra Can. Malum, mizahı hep erkek işi biliriz, espri yapan kıza ya aranıyor ya da hafif muamelesi yaparız, kızın tek ve de yek gayesi dinlemek ve gülmektir bizce. Birçok erkek de espri bulacağım diye kendini sıkarken salak durumlara düşer, zaten çoğunlukla bu zorlama durumlara güleriz, halbuki arkadaş arasında bizim de en az onlar kadar bu işi kıvırabileceğimize şahit olmuşumdur. Semra Can da mizah dergilerinde gördüğüm zorlama işi espri konularına girmiyor, hayatını anlatıyor, erkeklere kadın olmanın nasıl bir şey olduğunu gösteriyor; asla vazgeçemediğimiz ayakkabı ve çanta takıntımızı, ilişkilerde verdiğimiz garip tepkileri, yargı kriterlerimizi... Espriler sizi her zaman kahkahalar attırarak yerden yere vurmasa da, eğleniyorsunuz, okurken tat alacağınızdan emin başlıyorsunuz okumaya. Fıçı adlı kedisiyle konuşmalarının karnıma ağrılar sapladığı da olmuştur. Orjinal biri, orjinal yazıyor ve yüz ifadelerinden, çiziminden, böyle erkek egemen bir dalda yeteneğini konuşturmasından çok hoşlandım.

Çizgilerden bahsetmişken, bir çizgiroman uyarlaması olan V for Vendetta filmini seyrettim. Şimdiye kadar hoşlandığım tek bir filmden bile hoşlandıysanız, buna bayılacaksınız. Hiç bu kadar orjinal bir konu okumamıştım, karakterin yüzündeki sabit maskeye rağmen bu kadar iyi oynayıp her duyguyu vermesine tanık olmamıştım. V takma adlı kahraman, İngiltere'nin başına gelen felaketen sonra ülkeyi kurtarma vaadiyle başa geçip baskı rejimi kuran hükümeti oldukça ironik ve yüzlerine baka baka onlarla dalga geçerek alt etme amacında. Ona yardım edebilecek tek kadınsa önce onun davasında haklı olup olmadığına kendini inandırmalı. İmkansız bir aşkı da içine katan film, çizgiroman hakkında tek fikrim olmadığı halde bence gelmiş geçmiş en iyi uyarlama.

Bu arada, artık resmi olarak üniversiteliyim, 3 Eylül'den beri. Artık öğrenci olup olmadığımı soranların gözüne sokacak bir kartım bile var! (Bu sene sınava gireceklere uyarı: Okulda çekilen o rezil başvuru fotoğrafları konuluyor kimlik kartına, siz siz olun, başvuru yapacağınız gün benim yaptığım gibi rezil hüsva halde gitmeyin okula.)

Mim - Blog Topluluklarını Destekleyelim

Sat, 23 Aug 2008 09:26:34 GMT

İlk defa bir mim'e cevap vereceğim. Çünkü bu sefer mim konusu dikkatimi çeken ve beğendiğim bir şey.

Blog Topluluklarına destek verelim.

Gerçi asla bir topluluk blogu oluşturmaya ya da bir topluluk blogunda yazmaya niyetim yok ama şu an en çok revaçta olanlar onlar, ayrıca en az alıntı yazıya sahip olanlar da onlar gibi görünüyor, eh o kadar yazar toplaşıp yine de yazacak bir şey bulamayarak alıntı yapsalar sıyırırım herhalde. Ayrıca o kadar çok farklı bakış açısından genelde güzel bir şeyler çıkıyor.

Neyse, 2008 Blog Ödülleri'nde yalnızca 11 blog katılmış, artması lazım vs diyerek bunu da kapatıyorum, napalım mim pek benim işim değil.

Gülşah'a mim için teşekkürler. Ben de Harun Blog'u mimliyorum.

Aslında yazmak amacım şu sıralar benden blog beklememenizi istemek içindi, evi boyacılar bastı ve 3-4 gün boya tamamlanıncaya kadar teyzemlerde kalacağız, şifresiz internet bulur da otlanırım belki, ama kesin değil. *Allah'ım bütün gün hayatlarını anlatıp milleti bayan blogcular gibi yazmaya başladım!* Her neyse... 3 Eylül'de yapılıyormuş Boğaziçi Mühendislik kayıtları, eh benim doğumgünüm de 7 Eylül'de olduğuna göre, şu an resmi belgelerle annem cebelleşiyor, malum daha reşit değiliz ^-^ 18 yaş sınırlı Wanted filmine girişimizde sorun çıktığında 18 olmadığım için sinir krizi geçirmiştim; lakin şu anda durumdan pek bir memnunum!

Boya işleri bitene kadar beni bekleyin anacığım!

MEL - Ayın Muhteşemi Gaspard Ulliel

Mon, 18 Aug 2008 16:40:31 GMT

Bundan sonra MEL (Muhteşem Erkekler Listesi)ni değişik bir formatta yapmaya karar verdim. Her ay 10 kişilik bir liste yapmak yerine, yeni bir "muhteşem" tanıtacağım ve gerekli olduğunu hissettiğim zaman yeni bir liste koyacağım. İşte ayın muhteşemi: Gaspard Ulliel.

Hakkında

Efendim, kendisi eski bir model, eh şaşırmadığınızın farkındayım... İlk filmi 99'da Alias olmuş, ondan sonra ödüllerdir falan kopmuş gelmiş. Kendisini büyük ihtimalle Hannibal'ın gençliğini anlatan filmde izlediniz, ama sarı saç kendisini pek farklı gösterdiğinden farkında değilsiniz. ^-^ Fanlar kendisini Twilight'ın mükemel erkeği Edward Cullen olarak görmek istedi; ama iş Robert Pattinson'un oldu. Neyse, o güzelim gözler topaz renkli lenslerin altında ziyan olacaktı zaten!

Audrey Tautou'ya oynadıkları Kayıp Nişanlı filmi, bir kızın I. Dünya Savaşı sırasında kaybolan nişanlısını (bu Gaspard oluyor) aramasını anlatıyor. Sıradaki filmi Vintner'ın Şansı ise bir kitap uyarlaması. Bir şarap üreticisinin bir melekle karşılaşması ve birlikte mükemmel şarabı arayışlarını anlatıyor. Böyle yazıldığında konu pek sıkıcı da dursa, kitabın fanları film için çıldırıyor.

Neyse biz Gaspard'a geri dönelim! Kendisini seçmemizdeki en önemli sebep o yüz ifadesi. Çıldırmayana aşk olsun! Ufak saç değişiklikleriyle 30 ve 15 yaş arasında gidip gelebiliyor. Mimiklerine, gülümsemesine, bir de çok eğlenirse kahkaha atmasına hastayız!

Eh, sizi de birkaç fotoğrafıyla başbaşa bırakıyorum. (Büyük halleri için tıklayın.)

Rock on Broadway & Bir Yerleşme Hikayesi

Sun, 17 Aug 2008 12:11:14 GMT

Eh, nereyi kazandığım belli =) Bir de işin içyüzünü anlatayım size, çünkü sıradan bir "Bilgisayarı açtım, baktım, aa Boğaziçi!" öğrenme şekli değildi benimki. Zaten garip olmayan neyim var ki?!

Perşembe gününden başlamak uygun olur. Arkadaşımla Rock on Broadway'e gitmeye karar verdik, Pamela Spence, Burak Kut, Hande Yener, Fadik Sevin Atasoy gibi isimler çeşitli müzikallerden parçalar söyleyecekti. Kadıköy'den bir Kabataş, arkadaş ve annesiyle buluşma, oradan Harbiye Açık Hava. Bu sırada ertesi gün yerleştirme sonuçlarının belli olacağını öğrenme, geçici şok.

Yavaş yavaş dolar oturaklar, Hıncal Uluç olanca parlayan kafasıyla görünür, Kavak Yelleri'nde Umut'u oynayan Yiğit Evgar seyirciler arasında çaprazımızdadır -o çocuğu Kavak Yelleri'nde kısa saçlarla biraz beğendiyseniz, uzun hali dalgalı olan o saçlarıyla ölür bitersiniz, ki oldukça tatlıydı!- birkaç ünlü daha görülür, Nazlı Ilıcak Hanım gelinini seyretmek için koşup gelmiştir oğluyla vs.

Derken şov başlar efendim. Jesus Christ Superstar müzikalinden alınan parçada Doğan Duru harikalar yaratıyor, lakin Meyra çıkınca herkeste bir bozulma... Yani ne bileyim, madem her şey İngilizce'ydi, İngilizce'si o kadar iyi olmayan insan grubu için uzadıkça uzayan kısmı kesebilirlerdi biraz, zira Meyra'nın bölümünü anlayamadığımızdan genelde Yiğit Evgar'ın tepkilerini izleyerek geçirmeyi daha hayırlı bulduk.

Ardından Pink Floyd'dan The Wall vardı, "We don't need no education, we don't need no thought control..." sözleri eşliğinde biz coştuk tabi, ertesi gün de sonuçlar açıklanacak; ama eğitim hayatı geride kalmış izleyici öyyle baktı...

Sonra küçük bir kızımız çıktı, o ne şirinlik o ne ses! Pamela'yla bir anne-kız düeti yaptılar biz "Çok tatlı!!!" nidalarıyla dinledik, zira çok süper bir sesi vardı... İngilizce telaffuzda birçok sanatçıya taş çıkardı!

Sırayla gidemiyorum sanırsam, ama ara verildiğinde önümüzdekiler "Abi bu ne ya, kalkalım!" diye tutturdular. İngilizce'den çaktığım halde telaffuzdan dolayı bir kısmını anlamadığım için ben bayıldıysam, onlar nasıl bayılmıştır, dedim, hak verdim. Zira, müzikali anlamak için tek yapabileceğiniz dinlemek. Ne dekor, ne kostüm! Avea böyle mi sponsor oluyor? Futbol takımlarının haline bakınca çifte standart, diyesim geliyor.

Aradan sonra kaldıklarına memnun oldular, Fadik Sevin Atasoy mü-kem-mel-di. Ayrıca tek Türkçeleştirilmiş kısımdı onunki ve sahneyi doldurdu, dans etti, süper söyledi, öldürdüğü adamları bize kahkahalar attırarak anlattı.

Bundan sonraki Chicago müzikalinden jartiyerli alıntılar *tek kostümlü kısım* erkeklere "İyi ki kaldık!" dedirtti, zira Pamela ve Irmak Ünal bayağı seksapalite konuşturdular! Ancak ikisinin birlikte çıktığı bölümde Pamela kendine baktırmayı bildi, zaten gecenin yıldızlarından biriydi o. Müzikallerde rol ala ala iyice pişmiş, sahneyi başka kimse olmasaydı da elinde tutabilirdi. Zaten olayın onun üstüne kurulu olduğunu, gösteri biterken We Will Rock You'nun üstüne doğaçlama söylediği sözlerle sahne arkadaşlarını tanıtırken de iyice anladık.

Hande Yener'in Hande Yener olduğunu ise bir süre anlamadık, zira Moulin Rouge'dan alınmış bir parçayı kafasında kocaman tüyle söylerken yüzü pek görünmüyordu. Sahne önüne yürüyene dek de o olduğuna ihtimal vermedim, "Yok ondan o ses çıkmaz!" dedim. Detone falan bilmem, müzisyen değilim ama kadına önceden kıl olmama rağmen, sahne önüne iki adım atıp, hiç kıvırıp oynamadan tüm dikkati üstüne çekmesi, şarkıyı da gayet iyi söylemesinden sonra Sezar'ın hakkını Sezar'a vermenin doğru olacağında karar kıldım.

Burak Kut... Ters dönmüş armut, şeklinde tam kafiye yapabiliriz, cidden bir göbek yapmış, üstüne düğmeleri pırtlamak üzere olan yeleği ve dar pantolonla olmamıştı. Ayrıca konser miydi o, şarkısını bitirdikten sonra teşekkür etmesi neydi? Anlamadık. Yine Yiğit Evgar'a baktık.
Derken We Will Rock You ile kapanış yapıldı ki orada sesten kaçan bazı hanımteyzelerimiz oldu ^-^. Biz de kötü olduk, tam hoparlörün karşısında. Size tavsiyem, açıkhava konserlerinde 3. ya da 4. sınıf arka ve orta biletlerden almanız. Öne yakın olmak avantajdan çok dezavantaj açıkhavada. Zaten o basamaklar her şeyi görmeniz için yapılmış, bir de yukarıdan bakınca daha iyi oluyor. Hem de hoparlöre fersah fersah uzaksınız.

Eve dönüldü, makyaj temizlendi ve yatıldı.

Sabah, akşam 12'de yatılmamış gibi 6'da ayağa kalkıldı. Sabah mahmurluğuyla mutfağa gidildi, mısır gevreği poşetini alınıp en sevilen kaseye dolduruldu. Buzdolabından beyaz şişe alındı ve gevreğin üstüne boca edildi. Şişe kaldırıldı ve etiketine bakıldı. "... Ayran" !!! Mısır gevreği bittiğinden üstte ayrana bulaşmamış olanlar yüzeyden kurtarıldı. Çöp poşeti çıkarılıp, kaseyi kenara vurmak kaydıyla kase boşaltılmaya çalışıldı, süreç içinde sabah mahmuru ÖSS mağduresi kaseyi kırıp poşeti delmeyi ve bütün mutfağa ayran saçmayı başardı. Artık gözler dolmuş bir şekilde mutfak silindi, "İnşallah Boğaziçi'ni kazanmışımdır, yoksa annem bu yaptığımı görmezden gelmez, mahveder beni!" gibi saçma bir düşünce ne alakaysa akıldan geçti ve mısır gevreği yenildikten sonra saat 7'de bilgisayar açıldı. Saat 9 buçuğa kadar saçma sapan şeylerle oyanıldı ve 9:27'de ÖSYM'nin sitesine girildi. TC Kimlik no girilmek suretiyle yerleştirilme sonucunun Boğaziçi olduğu öğrenildi ve çığlıklar içinde işe gitmiş babaya telefon açıldı. "Aman zaten orası olacaktı..." tepkisiyle sinir tepeye zıpladı. Ardından sabah sporundan dönen annenin üstüne "Boğaziçi!!!" nidasıyla zıplandı.

Annemle zıplamamız komedi zaten!!! Resmen tavşan şeklinde geçirdik 5 dakikamızı. Saç baş dağıldıktan sonra fizik, matematik ve kimya hocalarıma telefon ettim. Biraz ağlama falan... Mutluluk gözyaşı canım!

Facebook'a girdim; ama network üniversiteden verilmiş email adresi olmadan kabul edilmiyormuş, eyvallah, kayıt olana kadar bekleriz, dedim. Heyecan yatışınca da buraya yazdım işte...

Bu arada hepinize tebrikleri için çoo...ok teşekkürler!

Tavşan Misali!

Fri, 15 Aug 2008 08:01:37 GMT

Boğaziçi! Boğaziçi! Boğaziçi!

Bağırıyor, gülüyor ve zıplıyorum!

Endüstri Mühendisliği ellerinizden öperler efendim!

Ee, hadi artık kayıt yaptıralım!

Not: Bugün içinde sakinleşebilirsem, dün gittiğim Rock on Broadway'i, öğrenmeden önce yaptığım saçmalıkları vs. anlatacağım. Beni bekleyin anacığım!

Koş.

Sun, 10 Aug 2008 17:44:11 GMT

Bugün değişik bir şey yazmak istedim...

Düşünün ki çok güzel bir manzaranın ortasındasınız; aileniz, arkadaşlarınız, sevdikleriniz var. Ama öyle bir manzara ki uçsuz bucaksız... Baktıkça bakasınız geliyor. Aniden, durduk yere bir el uzanıyor arkanızdan. "Koş!!! Koş!!!" diye haykırıyor. Korkuyorsunuz, ne olduğunu da bilmiyorsunuz; ama duraklamadan koşuyorsunuz. "Hadi!" diye bağırıyor birileri, "Hepsini geçmen gerek!" Düşüyorsunuz, kalkıyorsunuz, tökezliyorsunuz ve nihayet bir yere varıyorsunuz; ama çevrenizde onaylamayan bakışlar: "Senden çok daha iyisini beklerdik? Niye takıldın, niye diğerini geçmedin, yeterli değilsin!"

Yine eller uzanıyor.

Koş bir daha!

Defalarca koşturuyor sizi bu eller, hiç durmuyorlar, konuşuyorlar, daha iyisini bekliyorlar; yine de sizin niye koştuğunuzdan haberiniz bile yok. Durmak istiyorsunuz, yanınızda at gözlükleriyle koşan en yakın arkadaşınızla konuşmak istiyorsunuz, nafile... Herkes önüne öyle bir odaklanmış ki, ne var diye merak ediyorsunuz. Yine bir sona geliyorsunuz; fakat ortada yine bir şey yok.

Kabulleniyorlar bunu etrafınızdakiler, bazen onaylayan bazen onaylamayan bakışlarla. Biri gözlerini kısıyor: "Sıradaki yarış çok büyük! Bu sonuncu! Bütün hayatını etkileyecek. Bu sefer var gücünle koşman lazım!" diyor. Anlamıyorsunuz, yüzünüzde o şaşkın ifadeyle bakakalıyorsunuz. Var gücümle mi? Zaten var gücümle koşmuyor muydum? Arkadaşlarınıza bakıyorsunuz ama hepsi birbirini geriye itmekle ya da yol ortasında etrafı şaşkınca süzmekle meşgul. Maraton bitmek bilmiyor. Ve son olduğunu iddia ettikleri yarışı bitirdiğinizde bir bakıyorsunuz ki, Türkiye'de onlardan binlerce var...

SBS, OKS, ÖSS, KPSS, KGS, OGS -tamam, tamam son ikisi sınav değildi- bıkmış arkadaşlara onları anladığımı söylemek istedim. Kendimi iyice uzunlaştırılmış sınav sisteminden kurtardım diye sevinçliyim; ama bu sınavları öyle ya da böyle çekecekler için üzgünüm. Atlatmış ve unutmuş arkadaşlara da gelin, bizi hiç anlamayan ve anlayamayacak, moloz beyinli insanlara kurdukları sistemin berbatlığını hatırlatalım, diyorum.

Ve Tarkan'ın bir şarkısının sözlerini hatırlatarak, diğerleri kadar neşeli olmasa da, bu yazı da böyle olsun diyorum...

Sebebimden doğmuş oldum seçmeden,
Çekeceğim derdim nedir bilmeden,
Yüklediğin yükle yıkıldım kaldım.
Vereceksen akıl verme istemem.
Verme verme verme akıl verme,
Vereceksen huzur ver vereceksen huzur ver...

Mükemmel Erkek?

Thu, 31 Jul 2008 14:49:56 GMT

Twilight serisini okuyan var mı? Amerika'da şu anda satış rekorları kıran serinin, yayınevlerimiz çevirisini sunmak bir yana, İngilizce halini bile tek tük getirtiyorlar, bu yüzden cevabınız "Hayır?" olursa şaşmam. İstanbul'da ve tatilde olduğum için orda burda kitapçılarda fink atabiliyorum, bu sayede ilk kitabı satın aldım, ikinciyi de netten okuyoruz evelallah. Neyse, yazıyı yazma amacım, size Twilight'tan ve başkarakter, okuyan kızların "Gerçekten olsa da bu fani erkeklerden kurtulsak!" diye isyan ettiren Edward'ı bu kadar mükemmel yapan özelliklerden bahsetmek. (Erkek okuyucularım, ilginizi çekiyorum, değil mi???)

Efendim, kızların ölüp bittiği bu karakter, bir vampir. Evet, mükemmel erkeğimiz bir sümsukus ya da metroseksüel değil, vampir.

"Vampir olmuş da adam mı olmuş?" diyecekseniz, şu olmuş: Vampir olarak kendisi, Yunan tanrılarını andıran bir yüz ve vücuda, ruh haline göre renk değiştiren altın rengi gözlere, güneş ışığında altın gibi parlayan oldukça beyaz bir tene sahip. Çok hızlı koşuyor, dinlediğinizde sizi ağlatabilecek besteler yapıyor, kızın hayatını kurtaran reflekslere sahip. Yani, hem sert hem de yumuşak bir yanı var. İç geçirdiğinizi duyar gibiyim...

Fiziksel özellikleri yetmedi, *bir de kimyasalları var (iğrenç espri!)*, bir de ruh özellikleri önemli: Bu mükemmel yaratık, sadece kokusundan, diğer insanların aksine onun düşüncelerini duyamamasından ve insani tepkilerinden hoşlandığı için, oldukça normal bir kıza ölesiye aşık oluyor (ve vampirler kolay ölmez), kendini sürekli bu kızcağızı korumak, gece uyurken başında beklemek, ailesinin kana olan susamışlığı karşısında kızı korumak, kendi kana susamışlığına ölesiye karşı koymak zorunda hissediyor. Böyle bir yaratıktan beklemeyeceğiniz kadar duygusal, ayrıca birçok erkeğin aksine karmaşık ve gizemli bir yapısı var.

Mükemmel olan sadece aşk değil, olay örgüsü de:

Erkek bir vampir, kız bir insan. Aralarında baştan bir av-avcı ilişkisi var ve kız bunu öğrendiğinde çoktan aşık olduğu adama, güvenle kendini teslim ediyor.

Erkeğin kızla her fiziksel temasında, içindeki erkek ve vampir karşı karşıya geliyor. İstediği kızın kanı mı duyguları mı?

Vampirin bu sorunlarından dolayı, birlikte olduklarında dahi, fiziksel yakınlaşmaları bir sınırı aşamıyor. Kadın okuyucu burada kopuyor zaten.

Kız asla, nasıl bu kadar mükemmel bir erkeği hak ettiğine inanamıyor. Ve sanki, kendimizi en sıradan hissettiğimiz anda bile, mükemmel erkeğin bize zayıf gelen yanlarımızı bile sevebileceğini gösteriyor.

Kız ne zaman başını belaya soksa, sevdiği adam tarafından kurtarılıyor.

Şimdi bana burada mükemmel olmayan tek bir şey söyler misiniz?

Eğer bir erkek arkadaşınız varsa, boşuna zahmet edip okumayın, derim. Ondan muhtemelen nefret edeceksiniz...
Yok ben Dicle gibi sapım, okuyayım da bari kediyle uzanamadığı ciğer muhabbeti yapayım, diyorsanız, kitapçılar kazan siz kepçe arayın!

Dün Batman - The Dark Knight'ı izledim. Açıkçası, gereğinden fazla uzatılmıştı, kötü karakter olarak Joker'i asla sevememiştim, Batman'in kostümüne ve zengin triplerine de oldum olası kılım. Iron Man de zengin, ama en azından sonradan burnu havada halinden vazgeçiyor ki, geçmeden önce de oldukça süperdi. Ayrıca o kadar çok kişi öldü ki, "Joker'in öldüreceği adam kalmadı, niye uğraşıyorlar ki artık?" diye düşünmedim de değil. Çok meraklı değilseniz, paranızı boşa harcamayın derim. Bir de müzikal tipli şeylerden biraz olsun zevk alıyorsanız ve Pierce Brosnan'ın James Bond'da yaptığı tüm karizmayı, şarkı söyleyip dans ederek bozmasından rahatsız olmayacaksanız, Mamma Mia çok süper bir filmdir, derim. ABBA şarkıları mı filmde kullanılmış, film mi şarkılar için yapılmış, belli değil. Birbirlerine çok uyumlular.

X-Files'ın filminin gösterim tarihi 12 Eylül'e ertelenmiş ve sinir krizlerime hakim olamıyorum. Neyse, kendinize iyi bakın...

NOT: Merak edenler için, tercihlerimi yaptım, Boğaziçi, Sabancı, İTÜ. Bana Boğaziçi konusunda şans dileyin anacığım!!!

Hobarey!

Thu, 17 Jul 2008 12:37:42 GMT

"...bırak kalsın bir zamanı var, zorlama güzelim!"

Ferda Anıl Yarkın'ın bayağı eski "Zorlama Güzelim" şarkısını dinliyorum ve bugün üstünde yazacak konu bulamıyorum. Oysa ki 7 günlük Bodrum tatilinde, bilgisayarımı özlerken aklımdan 70 çeşit konu geçiyordu, Ergenekon (ger-ger-gene-kon), erkekler, güneşlenme taktikleri vs. Hepsi uçup gitti aklımdan. Sebepsiz değil tabi, bildiğiniz çok süper bir sebebi var. ÖSS!!!

ÖSS hakkında yazıp canınızı sıkmaya meyilli değilim efenim, birçok kişi bu konudan ızdırap çekiyor olabilir, lakin ben tam "Kesin kaydırdım!" nidaları içinde bir dahaki sene gideceğim dershane ve kullanacağım kitaplara karar vermişken, tatilimin sonunda güzel haberi aldım; ama bu kadar erken almaz olaydım da demedim değil. Karnıma saplanan ağrıların ardından, sonuçların belli olmasından bir gece önce, otelin barında gözlerimi kapadım. "Anne ya başım dönüyor, sanki bir geminin üstündeyim böyyleeee..." diyip gözümü açmamla boş sandalyelere bakakalmam bir oldu! Annem, yüzü sevimli hayalet Casper görmüş gibi "Senin tansiyonun çıkmış yavvvruuuummm!" diye bir feryat etmiş. ^-^ Bir o sorunumuz eksikti. Sabah da altı buçukta baş dönmesiyle uyanıp on buçuğu zor ettim. Neyse, sonuç olarak ilk 500'deyim, (ve hayır, 400 küsürüncü olduğum için ilk 500deyim demiyorum, ilk 100'de de olabilirim, 200 küsürüncü de olabilirim, 499. da) ve şimdiye kadar ODTÜ ve ne alakaysa Sözel-1'de ilk 100'e girdim, bir sayısalcı olarak utanıyorum! Boğaziçi Endüstri Mühendisliği'ne girme ihtimalimin oldukça yüksek olduğu söyleniyor, kısacası dostlar, mutluyum ve sizi sıkıp mutsuz etmek istemiyorum, hemen konudan konuya zıplamaya devam ediyorum!

O kadar tatile gitmişim, anlatmak olmaz, değil mi? Efenim, ailemizin tatil durağı, içinde millilerin de olduğu 3 futbolcu, milli bir basketbolcu ve bir dizi oyuncusu/VJ'in de bulunduğu sosyetiklerin takıldığı bir Gümbet oteli. Çok heyecan yapmayın, bütün yemekleri beyefendilerin ayaklarına gittiği için doğru düzgün göremedim, bunda biri 3.25, diğeri 2.75 miyop olan gözlerimin etkisi de yok değil. Sadece oyuncu hanım oldukça sempatikti. Zaten bizim neyimize animasyonsuz; denize tül şeklinde garip elbiseler ve koca takılarla inen sosyetiklerin takıldığı otele gitmek? Biz sakincene bir deniz ailesiyiz, yıllardır havuza parmak ucumuzu sokmadık. Bodrum'a inmeye çalıştık, yöre insanının "Sağdan aşağı sallanacan abi!" tarifleriyle tatlanan bir küsür saatlik yolculuk sonucu tek işe yarayan tabelanın işaret etmediği Bodrum'a indik. Dum-tıs müzikleri arasında, ablamla Halikarnas diskosuna özlem dolu bir bakış attık ve "Yurdum kızı şort icat edilmese ne giyerdi acep!" "Abla, ben erkek olsaydım bu kızı taciz ederdim, ne bu ya!" "5 cm bacağını uzatmaya 10 cm topuk giymiş!" yorumları eşliğinde gezerken, babam hazırlanmaya zaman bırakmadığından üstümüze geçirdiğimiz uzun pantolon ve tişörtlerle ("Abla kendini türbanlı gibi hissetmiyor musun bu tiplerin arasında?" "Benim göğüs dekoltem var kızım, kendine bak!") erkeklerin bile bizden fazla dekolte yaptığını fark ettik.

İki gece sonra Göltürkbükü'ne gidişimiz ayrı, "Tanıdık yer yav, oturalım." diye gittiğimiz Mado'da 2 dondurmaya 30 YTL vermemiz ("Sadece 2 dondurma yedik, yemek yemedik, farkındasınız, değil mi!?" - Babam) ayrı rezaletti. Zaten sosyetiklik bizim neyimizeydi?

Plajımız ayrı garipti, insanlar denizi arada bir serinlemek amacıyla kullanıyorlardı. Bizim aile için deniz, tatilin temel eğlence kaynağıdır halbuki. Başkalarının öğle yemeği olarak yediği tavuklu salataları, biz aperatif olarak alıyorduk. Sadece ikişer kilo alarak, tatilimizi tamamladık neyse ki.

Ergenekon'a hiç değinmiyorum. İş oldukça canımı sıkıyor. Sulandıkça sulandı, bir tarafımla gülmeye bile hal bırakmayan deliller sunuldu. Okuyucu mektubuyla adamı içeri alıyorlarsa, her kıl olduğum hakkında mail atayım, hay Allah'ım. Kapatma davasında son aşama, papatya falında "kapatılıyor, kapatılmıyor"a kaldı. Allah sonumuzu hayretsin.

Tatildeyken süper bir kitap okudum: "Yeni Başlayanlar İçin Suşi - Marian Keyes". Hayır efendim, yemek tarifi kitabı değil, gayet de süper bir romantik kitap. Bu sıcaklarda ağır romanlar, cinayetler, Ergenekon kitapları, siyaset okumaktan sıkıldıysanız buyrun efendim. Beni de Şarkı Söylemek Lazım'ın en sempatiği, MEL'e yeni aday (kimi atsam acep) Özgür Özberk hakkındaki hayallerimle başbaşa bırakın...

İyi tatiller!!!

Muhteşem Erkekler - Temmuz 2008

Tue, 01 Jul 2008 14:28:55 GMT

Muhteşem erkekler listemi yenilemeyeli bayağı olmuştu! Her sinemadan çıkışımızda, arkadaşlarla "Bunu da ekleyelim, onun vakti artık geçti." tipi konuşmalarımız iyice yoğunlaşmaya başlamıştı ve Robert Downey "Nerde kaldı benim listebaşım?!" diye başımın etini yiyordu o.O İşte yeni liste ve yeni "muhteşem"ler.

Listeye geçmeden; kızlar, işte elinize geçen fırsat! Mükemmel görünüşlü erkeği yaratmak için, kimden neyi alırdınız?

İşte örneğim:
Robert Downey'in gülümsemesi, James McAvoy'un gözleri, Kıvanç Tatlıtuğ'un vücudu, Henry Cavill'in burnu, Justin Timberlake'in bakışları, Chace Crawford'un saçları, Zachary Levi'nin mimikleri. Chester Bennington'un da sesini mi koysaydık? ^-^

1. Robert Downey Jr.

Iron Man hastalığımı tavan yaptırmış, hatta tavandan da aşırtmış süper-karizmatik insan. Gülümsemesine, alaycı bakışına, gözlerini devirmesine ve tüm mimiklerine hastayız... Yoksa siz hala Iron Man'i görmediniz mi???

2. Chace Crawford

Yakında Türkiye'de Cnbc-e aracılığıyla gösterilecek Gossip Girl dizisinin muhteşemüstü erkek başrolü. (Hala başlayamadı nedense!) Yazar, oynadığı karakteri tarif ederken kısaca "Golden Boy" (Altın Çocuk) diyor, Chace'e de cuk oturmuş!

3. Carmine Giovinazzo

Pazartesilerin yıldızı, CSI:NY'un zeki dedektifi nam-ı diğer Danny Messer. Şu aralar dizide her bölüm kocaman göz torbalarıyla Mac başrol olduğu için düşüşte.

4. James McAvoy

Wanted, yılın filmi, James McAvoy da benim için yılın adamı! Gerek vücudu, gerekse koyu renk saçlarıyla iyice ortaya çıkan über-süper mavi gözleriyle can yakıyor. Bebek yüzlü yakışıklımız, "Ben Brad Pitt tipi bir yakışıklı başrol değilim." demiş. Halt etmiş!

5. Justin Timberlake

Bu adam kesinlikle tarz sahibi. N'SYNC döneminde sadece güzel bir surattı benim için, arada bir gırtlak neyin yapıyordu ama artık tam bir karizma ve ne yaptığını çok iyi biliyor. Özellikle klasik takım elbiseyi şapka ve bembeyaz spor ayakkabılarıyla birleştirip bir de "Sexyback" söyleyince tadından yenilmiyor.

6. Kıvanç Tatlıtuğ

Listemin tek Türk'ü, Menekşe'sinin Halil'i, ekrana çıktığında gözünden başka bir yere bakamadığım dünyaaaa modeli. ^-^

7. Daniel Radcliffe

Harry Potter'ın artık kazık kadar olmuş büyücüsü, son iki yıldır buralarda değildi ama Zümrüdüanka Yoldaşlığı'yla geri dönmemesi işten bile değildi!

8. Henry Cavill

The Tudors dizisinin şirin ve bir o kadar da hain Suffolk Dükü. İngiliz aksanına ve gülümsemesine ölüyor ve bitiyoruz.

9. Zachary Levi

Şirin mimikleriyle herkesi kendine hayran bırakan, nam-ı diğer part-time ajan Chuck. Kumral hastalığımın son ayağı.

10. Chester Bennington

Linkin Park'ın solisti. Bu adam yakışıklı olduğu için burada değil, eh zaten yakışıklı da değil -_- Ama o ses, konserlerde her tarafından fışkıran karizma hayran olunmayacak gibi değil. Türkiye'ye gelmediklerinden küsüm onlara. @-@

Yine Yorum Çılgınlığı!

Sat, 28 Jun 2008 18:30:33 GMT

Höh!

Evet, bir haftalık Saros tatilimden sonra siteme baktığımda verdiğim ilk tepki bu oldu. "Höh!" Yahu, asıl yorum çılgınlığı bu olsa gerek!

Evet, gelen yorumlara genel olarak cevap yazacağım.

Önce yanımda olanlara: Sağduyunuz için teşekkürler. Benim gibi aklıselim insanların varlığına güvenim hep tamdı. Genelde söylenen, "Buradan kapıyı çarpıp giden çok oldu, sonra başka nickler altında geri döndüler!” cümlesinin, kendini beğenmişliğin açık ifadesi olduğuydu, bence de öyle. Daha yazılacak çok şey vardı; ama kısa kesmek istediğimden onu da yazmadım. Bilinen bir gerçekmiş, mutlu oldum.

Beş bölüm halinde yorum yazan arkadaşım, lütfen tanışalım, süpersin ya! Fazla tepki çeker diye yazmaya üşendiğim/çekindiğim ne varsa döktürmüşsün!

Diğerlerine: teker teker yazalım yoruma değer olanlara cevaplarımızı.

awakencordy 'e: Aşağılama, okuyucularıma "Yemişim sizi!" demektir bence, haklı olarak eleştiri yapmak değil. Yasal Uyarı yaparak ünlü resimlerini çalmak sence haklı bir şey? E, bir dahaki yazımda bir yazını alayım, ben filanca yerden aldım deyip, senin iznin olmadan koyayım, o zaman bir de senin hakaret içerikli mesajlarını görelim, ne dersin?

(isimsiz) arkadaşım, bir okuyucu genelde kitabı baştan sona okur. İlk paragraf, 405'in başının olduğu gibi sığ ve yavansa, fırlatır, gider ve unutulmaya mahkum olur. Kapito?

glwnylmz zaten okuyucu anketinde yorumlarımı yazmıştım, bilmeden konuşmak kolay... OKS'cilere Başarılar başlıklı günellemedeki bir paragraf, saygın şahsiyetime ithaf edilmiştir.

Genel anlamda birkaç kişiye: Eğer bir şeyi komik ya da her ne şekilde buluyorsanız, Amerikan özentisi halinde LOL demeyin, Allahasen, her ne kadar siz, bu kısaltmanın "özgün" olduğunu iddia etseniz de. Türkçe'de bu anlamları karşılayan tonla ünlem var: "Vay, ya, ay, hii" vs. Araştırın, bulun, hepimiz Türkçe konuşuyoruz, değil mi? Ayrıca, yazarın, tüm dünyaya açık okuma yerinde, daha ne anlamda kullanıldığı tam çözülememiş bir kısaltmayı kullanmasının anlamsız olduğunu açıklamama gerek yok sanırım.

İsimsiz bir diğer kardeşim, kimse, tekrar ediyorum kimse, Türkçe'nin sabit kurallarını kafasına göre değiştiremez. Sen, kendince değişik dil kurallarıyla oluşturulmuş bir tek saygın roman gördün mü? Vallahi ben görmedim. Genelde yazarlar, dikkat çekmek için böyle anlamsız şeylere başvurmuyorlar.

İsimsiz numara bilmemkaç, ben de bir "fic" yazarıydım. Yazılarımın görüntülenme sayısına bakar ve az sayıda yorumla mutlu olurdum. İnanmazsan, Ankanın Şarkısı'nda takılan birkaç kişiye, bitirmeye muvaffak olamadığım H/HR "fic"imi sor. Şimdi söylediklerinin hepsini yutabilirsin.

Söz Uçar Yazı Kalır, ben "benziyor" demişim, "öyledir" dememişim, hadi git bir TDK'nın sözlüğünden bir de önyargının anlamına bak. Sanırım eğitime ihtiyacı olan, savunduğun kişi, belirttiğim gibi, beni başka bir dünyaya götürmekten uzak, sığ ve yavan bir anlatımı var. Ki o da, yazı yazmanın eğitim işi olmadığında ısrarcı. Benim eğitimim ise iyi şükürler olsun, inşallah güzel bir de ÖSS sonucu gelecek, lise boyunca Türkçe öğretmenlerimin, hazırlıkta hikaye yazmadaki hayalgücümle "Reading" hocamın gözbebeğiydim. Herhalde gerisini anladın. Bunun dışında, uzun yazılardan hoşlanırım, ben genel olarak Türk okuyucusundan bahsettim, eğer iyi bir okuyucu olmasam, birinci olarak üstüne yorum yazdığın o yazıyı yazmak için delil toplayamazdım, ikincisi yazının kendini yazamazdım, üçüncüsü bu kadar iyi bir HP okuyucusu olamazdım. Herhalde sokuşturacak bir lafın kalmadı.

Son olarak, forumda yaptığınız, içinde "bok" kelimesinin kayda değer sayıda geçtiği yorumları gördüm. Hmm, bana siteyi incelemeden yorum yapmış, demişsiniz, yalan olmuş. Bahsettiğiniz her şeyi gördüm. Asıl sizin görmediğiniz bir şey var, benim bu sitede zaten bir hikayem var. Güzel elceğizlerinizi yormayın, sizi buradan alayım. Pek sizin fantastik zevklerinize uymaz ama...
405 ise sıkıcı, sıkıcı, sıkıcı. Editör de, bazı cümleleri düzeltir vs. Kitabı baştan yazmaz söylediğiniz gibi.
Başka bir arkadaş, 17,5 yaşındayım yazmama kıl olmuş ne haddineyse. 17,5 yaşında olduğumu yazmam ironiyi sevmemdendir, bu kadar sığ anlatımları okuya okuya her şeyi olduğu gibi, arkasında anlam aramadan anlamaya başlamışsınız, yazık.
Biri de, siyaset hakkında konuşmama kıl olmuş. (Yoksa aynı kişi mi, ne saçmalıklar var Yarabbim!) Allah'tan bu ülkede benim gibi, oy verme çağında siyasetten haberdar olan insanlar var. Bazıları siyasetçinin kaşına gözüne oy veriyor, sonumuzsa aşikar.

Yazıyı okuyan, yorumlayan herkese binlerce teşekkür. Umarım bu işten, güzel bir ün ve sağlam birkaç okuyucuyla ayrılırım. Yorumlamaya buradan devam edebilirsiniz, ya da eski yazıyı kullanabilirsiniz. Bizde teklif var, ısrar yok!

Saros, tatil, Avrupa Kupası... Bir dahaki yazımı bekleyin derim!